Simpel Mij

Zomerbloemenpluk tuin

2009-08-27T21:00:00.000+02:00

Op 1 van onze vrije vakantie-dagen zijn wij naar de zomerbloemenpluktuin geweest. Ik had hier niet eerder van gehoord maar kwam erachter door het basisschool-vakantie-paspoort. Op zich geen wilde, bijzonder, uitdagende activiteit toch hebben wij het er allebei prima naar ons zin gehad.

Oh my gos

2009-08-25T20:10:00.001+02:00

Een layout n.a.v. de maandelijkse sketch op Scrap-Club. Een moeilijke opgave want smalle foto's zijn niet helemaal mijn ding. Gelukkig hebben we nog software om foto's mee te kunnen bewerken zodat het toch wat smaller werd om te gebruiken.
De foto's zijn van onze vakantie naar Kreta eerder dit jaar. Ze wil af en toe niet echt meer meewerken aan mooie plaatjes voor mama-lief, gelukkig zijn gekke bekken ook wel erg leuk om te hebben .... wie zou ze er nou mee hebben, mij of zichzelf?

Zomaar een lied

2009-08-24T22:01:00.004+02:00

Een layout gewijd aan een speciaal lied.

Het lied Avond van Boudewijn de Groot werd door mijn broer aangedragen als slotlied van de uitvaart van mijn moeder. De eerste zinnen zijn heel erg toepasselijk voor mijn moeder. "Nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken en te hopen dat je licht het doet."
Mijn moeder had nl. iets met fietsen en dan voornamelijk met het licht, hoe vaak kan je je licht laten repareren omdat deze het weer eens niet doet. Ook op mijn vaders uitvaart is dit lied gedraaid ... ik heb er al eerder over geschreven.
Al met al een lied waar ik nu nog kippevel van krijg en waar mijn gevoelens gewoon even mijn gevoelens zijn.

Eindelijk was ik dan zover om er over te scrappen, gewoon om het vast te leggen, gewoon om voor mijzelf het op papier te krijgen. Het tekstje linksonderin luidt dan ook:
Zomaar een lied, een lied vol met woorden.
Zomaar een lied dat wij uitkozen voor de begrafenis van Ma.
Zomaar een lied waar wij de kist op naar buiten reden.
Zomaar een lied dat wij 5 maanden later ook bij Pa gebruikte.
Zomaar een lied dat mij aan jullie verbindt.

Scrap: Smous in dromenland

2009-07-12T21:48:00.001+02:00

2009-07-11T22:59:00.002+02:00

Smous met 2 maanden en natuurlijk verschrikkelijk moe van alle indrukken en het rondkijken met die mooie, toen nog blauwe, oogjes. Tja, die gaap kwam echt vanuit zijn tenen.

Blij

2009-07-10T23:16:00.002+02:00

Het is en blijft een geweldig kind om over te scrappen.

Gescrapt; Smous - 2 weken

2009-07-05T11:31:00.003+02:00

Zomerse voetjes

2009-07-04T17:48:00.002+02:00

Nieuwe printer

2009-06-23T21:06:00.003+02:00

Vorige week, vlak na het scannen van de layouts van gisteren en vlak voor het afmaken van de derde layout deed ie het niet meer. Mijn scannertje van tig jaren oud wilde niet meer.

Tja, dan kan je denken, gos ... hij doet het niet meer maar dat ga ik pas denken als ik echt zeker weet dat ie het niet meer doet. Hij had tussen het scannen en het nog een keer willen scannen geen pfff of poef gedaan, er was gewoon eigenlijk niets gebeurd dus ja, dan kan je natuurlijk niet zomaar denken dat ie het niet meer doet.

Tja, en als je dan ook nog eens studie op studie hebt gedaan om iets te snappen van compjoeters en de hele rambam erbij dan ga je aan de slag. Ik heb uren en uren zitten prutten, gewoon omdat ie het eerst wel deed. Na een beetje dit te hebben gedeinstalleerd en een beetje dat te hebben geinstalleerd kwam ik op het lumineuze idee eens te kijken of ie het op mijn laptoppie wilde doen ... nou jente nadah.

Goed, volgende lumineuze idee, kabeltjes checken; usb werkt op een andere, tja en voeding is altijd moeilijk. Blijkt toch dat de voeding van mijn usb-huppie het ding aan de praat kreeg. XP werd wakker en ging drivers installeren. Nou, appeltje-eitje hé (dacht ik), niet dus, drivers die niet werktte, apparaat dat gewoon zei dat ie er was maar software die zei dat ie er niet was. Gos, ik begon me vaag te herinneren dat bij de overgang van 98 naar XP ik toch heel wat uurtjes bezig was geweest.

Dus .... op zoek naar een andere scanner (een scanner die wel vriendjes wil worden met XP). Nou zeg, dat valt helemaal niet mee. Wat nou flatbedscanner, gewoon bijna niet meer te vinden. Ja, 1 voor rond de 100 euries en ik ben wel goed maar niet gek. All-in-one's waar je bij neervalt maar gewoon een simpele (en niet te dure) scannner (ik moet toch echt die layouts inscannen want dat wil ik gewoon) wordt bijna onmogelijk. Na een nachtje slapen en praktisch denken (als ik nou een all-in-one dan kan Lisanne de kleine laser, dan kan de A3 op de overloop en dan is iedereen blij) toch maar eens rond kijken. Wat een feest, wel 1 miljoen types, mogelijkheden en prijzen. Vanmiddag ben ik, uit mijn werk, met hubbie alleen op pad geweest (want dochterlief is op 1 nachtje kamp met haar klas) en toen ik toch echt stond te dubben tussen die van 50 en 70 euro stond hij met een doos onder zijn arm:

omdat ik dan ook zelf eens een keer een foto kon afdrukken om mee te scrappen, lief hé?

En raadt eens ...... hij kan nog scannen ook:

Een foto van mijn vader en Lisanne, genomen in maart 2007. Hij zat net in het verzorgingstehuis ... Bij het kijken naar de foto bleven 2 dingen in mijn hoofd naar voren komen, ik ben zo blij dat hij heeft geweten dat ik een kindje heb gekregen, ik ben zo blij dat zij weet dat deze Opa heeft bestaan.

Zo kunnen dingen nu eenmaal lopen

2009-06-22T20:56:00.003+02:00

Vorige week, zomaar een avondje en een dagje helemaal vrij. Nou ja, ik ben elk weekend vrij maar ik bedoel eigenlijk vrij van de moederlijke plichten.

Lisanne was uitgenodigd voor een slaappartijtje bij een meisje uit haar klas. Een meisje dat in haar tafelgroepje zit maar waar ze, naar eigen zeggen, heeeelemaaal niets mee heeft.
Het partijtje stond eerder gepland, tijdens het weekend waarin het kamp van de handbal gepland was.

Ze vond het niet erg om zich af te moeten melden. tja, zo kunnen dingen nu eenmaal lopen.
Laat nou toch het partijtje speciaal voor haar verplaatst worden!!!!! Tja, zo kunnen dingen nu eenmaal lopen.

Ze is dus geweest en toen bleek ook nog eens dat de andere genodigden pas de volgende ochtend zouden komen omdat die toen weer niet konden blijven slapen. Tja, zo kunnen dingen nu eenmaal lopen (vond het wel erg sneu en vond het niet zo netjes).
Goed, ze heeft het overleeft al weet ze nu dus heel zeker dat ze heeeelemaaal niet met het meisje heeft en ik ..... ik heb me prima vermaakt met de kit van scrap-club (heb mezelf toch weer over weten te halen voor een abbo).

Tja, zo kunnen dingen nu eenmaal lopen .....

Avondje uit

2009-05-28T23:04:00.002+02:00

Gisteren was het zover, gisteren zijn Harald en ik voor het eerst sinds jaren uit geweest. Wij doen dat niet vaak, gewoon omdat het niet praktisch is ... ik werk door de weeks en hij in het weekend. Uitgaan doe je normaal gesproken in het weekend en we vinden allebei dat je je kind niet even uitbesteedt om zelf een avond aan de haal te gaan.
Dus ... zijn we jaren lang niet met zijn tweetjes uitgegaan.

Een hele poos geleden zag ik dit, tja ... en op één of andere manier vind ik het gewoon leuk. Aangezien Lisanne dat nou ook zo leuk vindt had ik al bedacht om er saampies heen te gaan. Maar ja, dat zou plaatsvinden op een woensdagavond en om nou donderdag een niet-uitgerust-kind-in-een-klaslokaal neer te zetten, dat krijgen zelfs de 3 J's niet bij mij voor elkaar. Dus dan maar alleen? Tja ik heb wel iets weg van een Remy maar duh ??!!
Laat nou gelukkig Harald de muziek ook wel kunnen waarderen, dus even dubben ... gaan we ons kind nou uitbesteden om samen een avond aan de haal te gaan ... het antwoord was JA! En laten we dan supergek doen, we gaan vooraf ook nog eens uit eten (ja, als je het doet moet je het dan ook wel echt goed doen).

Het was bijzonder, zittend op een stoeltje in een niet al te grote zaal. Gewoon een gevoel van huiskamer-achtig-iets. Je zit daar te zitten en voorzichtig wiebel je een beetje mee (ik ben niet zo van de opvallendheid). Het was fantastisch, het was leuk, het was gezellig en we hebben een wereldavond gehad. Ik geloof dat we ons wel eens vaker over ons je-besteedt-je-kind-niet-uit-en-gaat-een-avond-samen-aan-de-haal-gevoel kunnen gaan zetten. In de gids hebben we nog een paar leuke concerten gezien (Marillion, The Nits), gaat nog wat worden met ons.

Opdracht

2009-05-25T12:01:00.004+02:00

Ik ga een cursus volgen, vanmiddag begint die ... om half 2.

Vlak voor mijn vakantie ben ik naar de intake geweest en aan het einde van het gesprek kreeg ik een opdracht. Een opdracht die ik ervaarde als een kadootje. Een opdracht waar ik naar toe heb geleefd.

DOEL:
Je richt je aandacht op je eigen wensen,behoeften en verlangens in het kader van vitaliteit en een meer ontspannen leven. Je zet deze in de loop van de training om in actiepunten.

HOE:
- Direct na de intake maak je een plan om op de ochtend van de eerste trainingsdag 2 uur (niet meer, maar ook niet minder!) iets te gaan doen in het kader van ontspanning en vitaliteit. Het is iets wat je al langer graag wilde maar waar je nog niet aan toe kwam tot nu toe, of wat je alsmaar uitstelde. Iets waarmee je vooral goed voor jezelf zorgt.
Wat deed je vroeger wel, en nu niet meer of steeds minder?
Waar heb je echt zin in en doe je toch maar steeds niet?

Er zijn genoeg dingen te verzinnen die ik vroeger wel deed en nu niet meer of steeds minder. er zijn genoeg dingen te verzinnen waar ik echt zin in heb en toch iedere keer maar niet doe. En vandaag heb ik ze gewoon gedaan:

Ik heb gescrapt en als toetje ook nog even geblogd.
Gaat goed komen!

Wat is dit nou?

2009-01-06T18:00:00.001+01:00

Dit is een poes, en wat voor een poes. Een poes die zich bijna een uur heeft vermaakt met de krantenpapiertjes die ik gebruik voor het opbergen van mijn kerstspullen. Als ik in een volgend leven terug mag komen dan graag als een Smous.

Zou ze van mij zijn?

2009-01-03T22:22:00.004+01:00

Eindelijk was het dan zover, koning winter liet ook hier het water bevriezen. Ooit, een aantal jaren geleden heeft ze ijs meegemaakt maar dat kon ze zich niet herinneren. Tuurlijk is ze weleens op een ijsbaan geweest saampies met haar vader maar dat is toch iets anders.

Samen met Harald en neefje Oscar togen ze de sloten op.

Ze vind het leuk, ze geniet ervan.

Ze wist dat ik niet mee zou gaan, ik ben er niet zo van. Ik heb een atletisch vermogen van niveau 0. Ik heb het ooit wel geprobeerd (sterker nog, de schaatsen die ze aan heeft zijn van mij) maar na een ongelukkige val met mijn skeelers en een gebroken elleboog waag ik mij alleen nog op vaste grond (sterker nog, daar heb ik soms ook nog hele erge moeite mee, ik kan al struikelen over een zandkorrel).

Tja, en dan kom je keurig recht aanschaatsen naar die moeder (jeweetwel die atletische nul), rem je even professioneel en ga je even uit leggen hoe het precies werkt op schaatsen die gewoon 3 maten te groot zijn. Zou ze echt van mij zijn?

Oude poek

2008-12-21T19:38:00.003+01:00

Ergens, einde van het jaar 1990, kwam hij in mijn leven.

Mijn hele levenlang ben ik een poezenliefhebber. Ik woonde nog maar net met Harald samen toen ik op een dag werd verrast met een bewegend iets in een doosje. Daar zat hij dan, een klein zwart/wit poesje zo van een boerderij af. Totaal geen mensen gewend en dat liet hij merken door 3 weken lang onder de verwarming te kruipen. Langzamerhand begon hij te wennen en werd het een beetje een echte poes. Een naam wisten we nog niet totdat ik op een gegeven moment het lumineuze kreeg om een stoere naam te geven, zo'n naam dat als je je kat binnenroept mensen even schrikken omdat ze niet weten wat hun te wachten staat en er dan vervolgens een lach verschijnt als een kleine huppel aan komt wandelen, gewoon een naam die niet gewoon is, vanaf toen heet hij Wodan.

Wodan is inmiddels 18 jaar oud, is een giga kat geweest, zo groot en zwaar dat die nagenoeg niet te tillen was. Wodan heeft zijn beste jaren gehad, hij wordt magerder en magerder, krijgt spikkels in zijn ogen, heeft af en toe problemen met zijn evenwicht, verliest de glans in zijn vacht die daarnaast ook plukkerig wordt en wandelt soms ergens naar toe en draait halverwege maar om omdat hij echt niet meer weet wat hij ook alweer ging doen, maar ondanks dat blijft het mijn oude poek. Ik hoop dat hij nog wel even bij ons blijft maar steeds vaker merk ik dat hij zoekende is, zodra hij wakker wordt op de leuning van de bank en merkt dat ik op diezelfde bank zit komt hij bij mij, heel erg dicht bij mij, zo dicht bij mij dat hij bijna in mij zit.

En vanavond heb ik Lisanne gevraagd een foto te nemen omdat ik toch echt even een foto wilde van mij en mijn trouwe vriendje.

Queen of the prom

2008-12-18T23:24:00.004+01:00

Een hele tijd geleden ...

2008-12-13T22:18:00.003+01:00

heb ik een berichtje gepost in de veronderstelling dat er vlug weer een berichtje zou volgen. En nu ... een hele tijd verder ... kom ik tot de conclusie dat de tijd is omgevlogen.

De afgelopen anderhalve maand zijn voorbij gevlogen en een boel dingen zijn gepasseerd.

Halloween, waar Lisanne 4 vriendinnen te logeren had en wat een verdomd gezellige avond was.

Mijn vader's verjaardag, zonder mijn vader maar met een heleboel handbalmeiden waar ik mee geknutseld heb.

Mijn laatste werkdag, waar ik toch wel wat moeite mee had en waar ik met veel mooie bloemetjes vertrok.

Mijn eerste werkdag, waar ik toch wel wat moeite mee had en waar ik met veel mooie bloemetjes verwelkomt werd.

Het uitzoeken van een nieuw bed omdat ik van ons huidige bed toch wel een beetje pijn in mijn rug krijg (maandag komt ie, yeah)

Gezellige uitjes (etentje, concerten) omdat ik daar toch wat meer tijd voor vrij wil maken en behoefte aan heb (en een vriendin heb die mij af en toe gewoon even meevraagt omdat ik het uit mezelf niet zo vlug doe, thanks T.)

Verschrikkelijk vermoeiende eerste weken in mijn nieuwe job waardoor ik gewoon echt om 10 uur al in mijn mandje lag.

Vrijdagen die ik opeens werkend doorbracht en waar ik best wel even aan moest wennen.

Een heldere ingeving om mij aan te melden bij Weight Watchers online omdat er nu dus echt kilo's af moeten en gaan.

Regelmatig voor mijn werk op pad en zelfs ook nachtjes van huis.

Enorm veel winkelweekenden omdat mijn kledingkeuze toch ietwat bijgesteld moest worden.

Enorm veel winkelweekenden omdat mijn kledingmaat toch ietwat bijgesteld moest worden (lang leve de WW).

Het overlijden van mijn vader's broer waarbij ik het toch echt even te kwaad kreeg en bij het zien van mijn oom alleen maar kon janken: "Hij lijkt zoveel op Pa".

Mijn schoonmoeder die in het ziekenhuis heeft gelegen omdat zij door haar kunstheup zakte en haar bovenbeen brak.

Het huishouden meer uit handen geven en dit geweldig wordt uitgevoerd door manlief.

5 december ook dit jaar gevierd werd, tot mijn grote verbazing een jaartje langer dan ik vorig jaar had bedacht.

2 x gekroond worden door je tandarts.

Mijn amandelen, die ooit geknipt zijn, zich al 2 x goed hebben laten voelen.

Plannen maken voor veranderingen in het huis, woonkamer verven, badkamer aanpassen

Na jaren mijn nagels weer lang te hebben.

Goed, ik heb mij dus niet verveeld en heb de gebeurtenissen gewoon meegemaakt, ondernomen of ondergaan zonder ze vast te leggen. Het is even een periode van veranderingen en daar heb ik gewoon weer mijn tijd voor nodig. Ik ben er gewoonweg niet goed in, voor mijn functioneren in het dagelijkse leven hou ik alles het liefs bij hetzelfde. Eigenlijk erg saai maar daar voel ik mij goed bij. Het zal wel weer even een tijdje gaan duren voordat alles weer lekker voelt als een jas die goed zit.

Vandaag zijn Lisanne en ik maar weer eens op pad geweest (lees naar de stad toe gaan), het jaarlijkse hoogtepunt van het kerstdiner op school staat voor de deur. Van de week vroeg ze of ik kon helpen iets uit te kiezen om te dragen voor dit feestje en toen ik voorstelde om toch echt iets nieuws te gaan kopen vond ze dat natuurlijk helemaal niet erg. Ze had geen idee wat ze wilde tot we bij H&M kwamen, hij hing er gewoon, gewoon zomaar voor haar, er was er maar 1, en hij paste perfect, gewoon zomaar alsof die voor haar gemaakt was.

Dit is nou 1 van die dingen die het zo verdomd leuk maakt om moeder van een meisje te zijn.....

En bij deze beloof ik plechtig om foto's te maken van de op en top dame die donderdag naar haar feestje gaat en er een post van te maken.

Schattig moppie

2008-10-27T22:30:00.005+01:00

Tja, ik heb het al eerder gezegd en ik denk dat ik het nog wel veel vaker zal gaan roepen. Ze is 9 en het gaat zo snel. Ze is al zo groot, zo groot dat er weer een nieuwe fase aanbreekt.

Een fase van besef van alles en iedereen om je heen, een fase waarin het belangrijk wordt hoe je eruit ziet.

Een fase waarin ze aan het uitvinden is wat HOT is en wat NOT. Tja, en wat HOT vorig jaar was (maar meer weggelegd voor de meisjes die ouders hebben die geld op hun rug hebben groeien) is dit jaar veel HOTTER (en meer weggelegd voor ouders die soms een beetje geld op hun rug hebben groeien) .... UGGS.

En geef haar eens ongelijk, ik vind ze geweldig. Wel een beetje grof maar ze staan zo heerlijk warm en zien er onwijs gaaf uit. Zo kwam het dus dat we vorige week even gingen winkelen, gewoon even naar Amstelveen, gewoon even kijken wat er zoal te vinden was.

Ze werden gevonden, ze werden gepast (jeempie zeg, maat 37 dus byebye kindermaatje, hallo damesmaatje), ze werden gevoeld, ze werden getest, ze werden begeerd en wij gingen overstag ........(en plukte een aardig bedragje van onze ruggen, want schoenen moeten nou eenmaal goed zijn, het zijn danwel geen uggs maar wel emu's (nooit van gehoord maar dat schijnt de creme de la creme onder de uggs te zijn))

En als je dan in een Amstelveens winkelcentrum loopt en dan net een klein beetje gewend bent aan het feit dat kleine meisjes groot zijn, dan kom je in de buurt van een winkel waardoor grote meisjes opeens weer even kleine meisjes worden.

Er woont daar namelijk een winkel waar je zomaar je eigen knuffel kan samenstellen, zo'n winkel waar altijd kindjes rondlopen met allemaal schattige knuffelbeestjes en waar zelf kinderpartijtjes worden gegeven.

Zo'n winkel waar ze eigenlijk 25 meter van tevoren een bordje neer moeten zetten met de waarschuwing: "Ouders, pas op, hier krijg je je kind nooit meer weg".

Zo'n winkel waar je na 2 uur twijfels nog steeds een kind hebt die echt niet kan kiezen en eigenlijk wel de hele winkel mee zou willen nemen (en dan boos naar je kijkt als je dat toch echt een beetje teveel van het goede vindt).

Zo'n winkel waar je eigenlijk misschien wel op zijn vaakst 1 x per jaar heen zou moeten. Zo'n winkel waarvan je kind wel onthoudt waar hij precies zit.

Zo'n winkel die Build-a-Bear heet (en waar we dus vorige maand echt niet zomaar langs konden lopen zonder zo'n schattige knuffel uit te zoeken) en wel hele lieve schattige snoezige poezelige jurkjes voor die schattige knuffel hebben.

En dan sta je in een Amstelveens winkelcentrum en dan denk je: meisje, blijf nog maar even gewoon een lekker klein meisje, gewoon ons schattig moppie.

School-Handbal-toernooi

2008-10-26T09:20:00.006+01:00

Elk jaar in de herfstvakantie organiseert de handbalvereniging een schoolhandbaltoernooi. Een hele dag handbal voor alle leerlingen van de basisscholen uit de buurt. De categorieën zijn verdeeld in groepen 3/4, 5-6 en 7-8 en dan weer in meisjes en jongens.

2 jaar geleden kon Lisanne niet meedoen, we vierden toen vakantie in Fuerteventura, vorig jaar was haar eerste deelname. Lisanne is niet de enige in haar klas die handbal speelt, dus hadden ze een team samengesteld met 4 handballers en vriendinnen. Ze hadden zelfs een heuse coach (moeder van Lisanne jij bent onze coach hé).
Ze waren vol van zichzelf en waanden zichzelf al kampioen van de dag.

Nou niet dus, hoogmoed komt voor de val. Ze waren helemaal nix, ze werden van het veld gespeeld. Er liepen een aantal technische hoogstandjes op het veld en dat was nou net niet waar dit spelletje mee gewonnen zou worden.

Handbalwedstrijden duren normaal 2 x 20 minuten, op het toernooi alleen maar simpel 8 minuten en dan tegen 5 verschillende teams. De 8 minuten die ze hadden waren, voor hun, technisch gezien, veel te kort om maar warm te worden en de tegenpartijen stormden iedereen voorbij. De meisjes wilde het veel te mooi doen want ZIJ waren immers handballers en die beker kon net zo goed direct aan hun gegeven worden.
De aanwijzigingen van de coach werden volledig in de wind geslagen, ZIJ zaten toch op handbal. Goed, ze werden dus ingemaakt.

Dit jaar opnieuw het toernooi en opnieuw hadden de handballers een team samengesteld. Vanaf thuis heb ik haar een beetje proberen te sturen (ik kom eigenlijk nooit meer op school, ze gaat namelijk zelf naar school en komt zelf naar huis): heb je genoeg meiden, nee, vraag die dan, kan zij niet, je hebt een team van minstens 7 meiden nodig hoor, kom op inschrijven, weet je zeker dat je genoeg meiden hebt voor je team, kom op zoveel tijd heb je niet, heb je al een naam, etc.

Maandag was het dus zover, alles zou goed komen, ze had het immers geregeld. Een team van 8 meiden die ingeschreven waren als Northa en met mij als coach. Met een tas vol shirtjes en broekjes gingen wij op pad.
En ...... toen kwam de helft niet opdagen. Ze had het zo goed geregeld dat iedereen misschien had gezegd. Van het team van 8 waren 4 meiden aanwezig, de rest kon dus blijkbaar niet. Ik heb op ze ingepraat, ze moesten het doen met zijn 4-en en dus was snelheid en vrij staan belangrijk, goed kijken naar elkaar en gaan met die bal, gewoon gooien, gooien en nog eens gooien, niet te mooi, niet letten op alle regels waar ze normaal op moeten letten.

De eerste wedstrijd wonnen ze, met zijn 4-tjes tegen 7 anderen. Ze wonnen gewoon ruim, ze waren zo trots. Ze vonden het wel heftig met zijn vieren dus regelden ze alsnog wat en werd een meisje uit een ander team van hun school gevraagd. Met zijn 5-en zijn zij verder gegaan en wedstrijd na wedstrijd werd gewonnen.

Het doel van vorig werd bereikt, ze werden eerste in de categorie meiden 5/6.
En ik vond het net zo prachtig als de meiden zelf .....

v.l.n.r. Anne Lotte, Daphne, Lisanne, Zoë, Maja (met dank aan Elleniek voor de foto want ik was mijn fototoestel weer eens vergeten)

Zondag - concert Jan Smit

2008-10-25T11:10:00.003+02:00

Beter een laat verslagje dan geen verslagje zal ik maar zeggen.
Het was gaaf. Het was leuk. Het was gewoon een middagje genieten.

Het was een soort van eerste concert voor Lisanne, wij zijn wel al 3 x eerder naar K3 geweest maar dat was anders, dat was een soort van sprookjes-verhalenlijn met muziek, dit was gewoon muziek.

Het feest begon met Monique Smit, niet echt een reportoire waar ik weg van ben en vooral de nieuwste single vind ik een beetje teveel van het goede. Al met al klonk het wel leuk en was het een gezellig begin. Vervolgens mochten de 3 J's hun kunstje laten zien met maar liefst een nummer of 8. Die zanger heeft een geweldige stem en live klinkt het gewoon helemaal goed. De combinatie met de andere J's heeft wat unieks.

Het vervelende aan de Groenoordhallen was dat alles was ingedeeld in rijen en stoeltjes, en daar hou ik niet van. Als ik op een stoeltje moet zitten kan ik eigenlijk net zo goed thuis een riedeltje cd's opzetten. Dus toen nummer 1 net lekker bezig was gaf ik Lisanne een seintje om naar voren te gaan. Saampjes togen wij (zij een beetje tegensputterend dat dat niet hoorde) naar voren en ....... werden wij tegengehouden.

Tsjee zeg, ik wil het gewoon even van dichtbij zien, nou dat mocht dus niet, dus zat er weinig anders op dan weer terug te gaan naar onze stoeltjes.

Eigenlijk wel een beetje balen, totdat Jan nog maar een minuutje verder aangaf het toch wel gezellig te vinden om wat mensen voor zijn neus te krijgen. En springend togen wij naar voren na een lange neus te hebben getrokken naar de dame die ons eerder tegenhield (en Lisanne mij mee trok met de woorden, Maaammm, niet doen!).

Het was een klein feestje, gewoon een leuke band met leuke liedjes die je vrolijk maken. Gewoon een leuke band die een beetje aan het doorbreken is, het zingen werd gevolgd door eens signeersessie waar ook wij bij waren. Het meisje van 9 wilde niet met de mannen op de foto dus heb ik de mannen maar zonder meisje van 9 gefotografeerd.

De foto's zijn prut, ondanks dat ik wel het lef heb om gewoon naar voren te willen, heb ik nog steeds het lef niet om mijn goede apparatuur mee te nemen.

En telkens weer baal ik daar achteraf zo van.

Ik kom ergens uit een tijd dat het absoluuut verboden was om opnames te maken, ik ben eigenlijk een beetje schijtbang dat ik bij binnenkomst mijn kostbare spulletjes in moet leveren.

Bijna ongewapend met alleen mijn telefoon ben ik naar binnen gegaan in de hoop dat de 5 Mpx camera zijn werk goed zou doen, helaas dus. De kwaliteit is erbarmelijk. Gelukkig bestaat er nog zoiets als herinneringen en die kwaliteit is stukken beter.

Na de signeersessie moesten we even langs de standjes met merchandise en zijn we een J-style tas rijker.

Vlug terug naar de plaatsjes omdat Jan toch echt wel bijna zou beginnen, Jan was leuk, Jan is leuk (ik vind die gozer wel sympatiek en heeft wel humor en in combinatie met al die andere Volendamse gozers vind ik de Zomer Voorbij wel erg grappig om te kijken).
De liedjes vind ik wat minder, het is mijn muziek niet, voor de rest van de zaal kennelijk wel want die zat van het begin tot het eind mee te brullen.

Ook deze Jan vond het wel gezellig om wat mensen op de been te zien dus opnieuw togen we naar voren, tsja als je er toch bent dan kan je hem beter van 10 meter afstand zien dan van 200 meter, toch?

Zoals ik al eerder zei:
Het was gaaf. Het was leuk. Het was gewoon een middagje genieten.

En terug naar huis hebben we met zijn tweetjes heerlijk mee zitten brullen met de nieuwe cd van de 3 J's en hebben we besloten om in mei vooral naar hun theatershow te gaan.

Zo blog je veel

2008-10-13T20:21:00.006+02:00

en zo blog je even wat minder. Ik heb het even stikdruk met van alles en nog wat. Het toe leven naar het afronden van mijn huidige baan, het toeleven naar het begin van mijn nieuwe baan, het regelen van allerlei collectieve rommel die over moet naar andere collectieve rommel (verzekeringen etc, bleh), het psychisch gaan wennen aan 5 dagen werken, het psychisch afkikken van 4 dagen werken en alles wat ik nu nog even wil doen op die ene extra vrije dag, het hebben van een andere taak binnen de handbalvereniging, gewoon druk met van alles en nog wat.

Ik heb de herfstvakantie vrij, dat is dus nog 3 dagen werken, dan één van de laatste vrijdagen, dan een zaterdag en dan .... de zondag.

De zondag waar Lisanne al een tijdje naar uit kijkt (en stiekem ik ook wel een beetje) .....

Zie je het? Echt?
Nou voor de zekerheid nog maar even:

En heb je dit ook gezien? Echt?
Nou voor de zekerheid nog maar even:

Moeders gaat dus gewoon gezellig mee en Jan en Monique Smit neem ik op de koop toe :)

2007 Frankrijk

2008-10-03T14:03:00.005+02:00

Niet de beste periode uit mijn leven. De vakantie van 2007 bracht ons naar Frankrijk. Ik heb weinig foto's van de vakantie, ik had er allemaal niet zo'n zin in, ik wist het allemaal even niet meer zo goed. Na mijn periode thuis was ik weer aan het werk gegaan. Eigenlijk liet de eerste week thuis mij merken dat ik helemaal nog niet zo stevig in mijn schoenen stond dan ik dacht.

Tussen de weinige foto's zaten wel wat mooie plaatjes van 2 behoorlijk indrukwekkende plaatsen die wij bezocht hebben.

De materialen komen uit de september kit van Scrap-Club.

Ik lees een boek ...

2008-09-29T18:00:00.001+02:00

Ik lees inderdaad een boek, nu komt het wel vaker voor dat ik een boek lees maar dat is dan net weer even anders. De boeken die ik het laatste jaar heb versleten zijn makkelijk, vermakelijk en gewoon lekker luchtig, het soort dat ook wel onder de noemer chicklit valt.

Heerlijk vond ik het het afgelopen jaar. Mijn hoofd stond niet naar moeilijke en ingewikkelde verhalen, gewoon neerleggen, later weer oppakken en niet na te hoeven denken hoe het verhaal in elkaar stak en wie nou ook alweer waar was.

Ik lees een boek en dan wel een heel ander boek, ik ben bezig in de trilogie "Het gouden kompas". Ik las over de film en die boeide mij, een boel fantasie, een boel van een beetje van alles, het geeft me het idee van films als Lords of the Ring, Harry Potter.

Tja, en voordat ik die ga zien, wil ik eerst even het boek lezen.

Jemig zeg, wat een kost. Het verhaal is schitterend maar de manier waarop het geschreven is valt mij niet mee. Zinnen die langer zijn dan mijn concentratie is. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig maar weer even opnieuw begin met het zinnetje en dan voor de tweede keer halverwege de draad weer kwijt ben.

De schrijftaal is mooi maar iets waarvan mijn ogen toch wel regelmatig dicht vallen als ik 's avonds, voor het slapen gaan, even een stukje willen lezen.
De schrijftaal is gecompliceerd zodat ik door het minste of geringste afgeleidt ben. Het verhaal is boeiend dus blijf ik doorvechten en doe ik hard mijn best om me dieper en dieper in het verhaal te krijgen.

Boek 1 en boek 2 zijn uit, boek 3 is begonnen en ik heb hem maar weer verlengd bij de bieb.

Een week boek 3 is verstreken en ik ben pas op bladzijde 78, het zal nog wel even duren voordat ik bij 456 zal zijn. Maar ik ga het halen en dan ..... dan ga ik de film, die ik een aantal weken geleden heb gekocht, bekijken.

Ik ga vanavond logeren

2008-09-27T20:46:00.003+02:00

Tja, bij ons komt het regelmatig voor dat Harald 1 of meerdere nachten van huis is. Bij ons komt het dan regelmatig voor dat Lisanne dan gezellig naast mij slaapt.

Na de vakantie is het niet meer voorgekomen dat hij van huis is maar dit weekend zit hij in Brugge.

Je zou dus 1 en 1 kunnen optellen maar dit keer kom je dan niet op de gebruikelijke uitkomst uit. Nee, vanavond ga ik logeren want zij heeft zo'n uitschuif-logeer-bed en nu kan ik dan eindelijk gezellig bij haar slapen. Bij haar en haar vriendjes en vriendinnetjes.
En voor nu: oogjes dicht en snaveltjes toe .... slaap lekker!

Verschrikkelijk zwanger

2008-09-24T18:00:00.002+02:00

Oeps, niet schrikken, nothing-on-the-hand-with-me.
Het is maar een layoutje, maar dan wel één met geweldig mooi papier. Het groenige papier vertelt eigenlijk een verhaaltje over een vogeltje maar ik vond hem zo prachtig druk dat ik hem moest hebben.

Op de foto, Lizzy die op haar laatste eindje van haar zwangerschap is (hé foto's van 2007). Een goede week erna beviel ze van 2 kittens.
Tot 3 weken voor de bevalling (heet dat bij poezen ook zo?) wisten we van niets. Oké, ze deed een beetje vreemd. Het nogal op zichzelf zijnde en schuwe dametje kwam opeens aandacht vragen en werd nog lief ook.

Die gedragsverandering was de reden dat ik het even wilde laten checken, ze was niet geholpen en een nestje was welkom, maar een poesje van net aan 1 jaar oud?!!! Er moest een echo aan te pas komen, met voelen werd de dierenarts niet echt veel wijzer, en ja hoor .... 2 huppels in haar buik. Je had mijn reactie moeten zien, toen de dierenarts na het opmeten van de embryo's vertelde dat er al 6 van de 9 weken verstreken waren. Van een buikje bij het kleine, iele beestje was de laatste anderhalve week pas wat te zien. (jeetje, bij mij was na 3 maanden al een buik van hier tot Tokio te zien, 1,5 week tijd was ik gewoon hartstikke meer buik dan iets anders, lucky Lizzy)

Je hebt van die werkjes

2008-09-23T19:16:00.002+02:00

Nu ik weer regelmatig mijn foto's en scrapspullen pak wordt de stapel "nog op te bergen" groter. Kijk, scrappen is leuk maar het in een album stoppen op volgorde van het nemen van de foto's.... daar mag van mij best wel iemand anders even voor langskomen.

Hoe structureel ik vaak ben, ik ben geen scrapper die in volgorde scrapt. Ik vind het leuk om terug in de tijd te gaan en gewoon flinke sprongen te maken. Ik vind het leuk om net opgehaalde foto's even voorrang te geven (en als je nou maar genoeg foto's ophaalt en tijd tekort heb dan krijg je ook van die sprongetjes). Ik vind het leuk om met 1 set papier zoveel mogelijk layouts te maken (ik ben zo'n z**kerd die papier achter de foto's en overlappende stukken wegsnijdt om nog meer dan meer te kunnen maken van een vel of 4) en als je dan in volgorde scrapt dan is dat ook niet helemaal je-van-het in je album.

Goed, de layouts stapelden zich op en zo heb ik van het weekend een geweldig nieuw album gekocht (wat kan een mens blij worden van zoiets, dolletjes gewoon).

En toen ben ik gaan zitten met al de stapel layouts en tijdens het sorteren bleek dat ik wel wat gaatjes in voorgaande jaargangen had opgevuld. Ach, dat klinkt geweldig. Scrappers, die op volgorde van het nemen van de foto opbergen weten dat dat anders is. Sh*t, 1 layoutje van 2003, gedver .... nou laat ik het maar meteen goed doen.

Kortom, hele albums heb ik geswapped en opnieuw gerangschikt. En ondanks de opgevulde gaatjes kwam ik toch ook nog wel niet gevulde gaatjes tegen (waar is nou juli, augustus en november van 2005 en waar is 2006, argghhh.... mapje foto's gevonden, sjoe heb ik nog zoveel foto's liggen en damn heb net de foto's van de kittens van 2007 liggen). Goed, 2003 en 2004 zijn klaar, helemaal op volgorde en geen gaatjes, knap hé (en nou 2005, 2006 en 2007 nog even doen ... inclusief scrappen dus, geloof dat ik dringend nog zo'n albumpje nodig ga hebben ... hé lichtpuntje)

Ze zijn weer samen

2008-09-21T22:01:00.003+02:00

Afgelopen zondag is het laatste stukje onvolledigheid volledig gemaakt. Afgelopen zondag hebben wij mijn vader aan mijn moeder teruggegeven.

Mijn moeder wilde een begrafenis, mijn vader pertinent niet. Mijn moeder gaf haar ziel en zaligheid aan God en alles er omheen, mijn vader geloofde maar meer op zijn eigen manier en verzette zich tegen mijn moeders ongezonde passie.

Voor het overlijden van mijn moeder hebben we er met haar over gesproken, ze kon het niet verkroppen om niet samen te blijven. Aan creativiteit is geen tekort binnen onze familie, niet alleen met de handen maar ook wel aardig met denken. En denken hebben we gedaan. Uiteindelijk konden we nog vlak voor haar dood zeggen dat we ervoor zouden zorgen dat zij niet alleen zou blijven.

Toendertijd was er compleet geen sprake van maar enigzins overlijden van mijn vader binnen koste tijd en moet je op de lange termijn gaan denken, we kwamen uit op het laten bijmetselen van een marmeren hart op haar steen.

Hoe bizar ook, toen mijn vader overleed was de steen en het graf van mijn moeder nog in bestelling, de steen moest uit Italië komen en dat duurt wel een tijdje. We hebben het een halt toegeroepen zodat de tekst direct aangepast zou worden en we een nieuwe creatieve manier konden gaan bedenken.

Afgelopen zondag is de urn met mijn vader's as begraven in het graf van mijn moeder. Ter hoogte van mijn moeder's samengevouwen handen ligt hij zodat hij vanzelf door haar wordt opgevangen. Afgelopen maandag zouden ze 53 jaar getrouwd zijn, het leek ons een perfecte zondag om stil te staan bij onze ouders.

Het was vreemd om te doen, ik heb niet zoveel moeite met zijn as (eerder die week heb ik mijn asbedel voor mijn armband gevuld en de as tussen mijn vingers gaf geen onverwachte emoties).

Toch, op het moment van het laten zakken van de urn zie je meer dan de as, je ziet je vader, je ziet je moeder en dan voel je je verbonden. Eigenlijk voel ik mij vanaf afgelopen zondag een wees.

9 jaar en cool

2008-09-20T21:53:00.003+02:00

Kijk, als je 9 jaar bent, en ook nog eens een meisje, dan kijk je anders naar de wereld. Dan kijk je met een blik van mwah of cool. Ze weet dondersgoed wat hot is en wat not. En soms denk ik dan, oké. Vaak denk ik meer van ja, dag .... Ik ben niet zo in de cool en hot, beetje meer van ho maar even en het is wel goed zo.

Ze heeft er een half jaar over gesproken en erom gevraagd en vandaag zijn we overstag gegaan. Toegeven, het is ook wel cool:

En eerlijk is eerlijk, ik ben best wel een tikkie jaloers. Ik zou bijna mijn geweldig, mooie, goede fiets in gaan ruilen voor zo'n zuurstok-roze-opoe-fiets, maar ja, als je 40 bent valt dat vast niet meer onder hot en cool.

Scrapwerkjes

2008-09-14T16:00:00.001+02:00

Nog even wat scrapwerkjes van voor mijn vakantie.

Eekhoorntjes zoeken: dit zijn foto's van onze vakantie naar Fuerteventura (nog even en dan heb ik alle foto's gescrapt). De rotskust van het eiland was prachtig, een soort van natuurgeweld met de branding die (soms) opspoot tegen de rotsen. Echt dichtbij de zee kon je alleen komen na een behoorlijke klauterpartij over de rotsen.

Op een prachtige zonnige ochtend liepen Lisanne en ik over de "boulevard" en opeens zagen we iets bewegen. En even verderop weer zo'n snel iets, we zijn op het randje gaan zitten en na een paar seconden zagen we ze, eekhoorntjes. Gewoon tussen de rotsen!

Raar, vreemd, eekhoorntjes horen in bomen, toch? Deze niet, hoe beter je keek, hoe meer je er zag. Eindelijk begrepen we ook waarom er zoveel pindadoppen lagen, dezelfde ochtend zijn we naar onze "vakantie-vriendjes" teruggegaan, gewapend met een zak pinda's (en ik met mijn fototoestel)

Hyperpiet is op en top Lisanne. Hoe geweldig enthousiast kan je worden van een pietenpakje, ok kinderen behoorlijk, maar ik had toch niet gedacht dat Lisanne met haar (toen) 8 jaar er helemaal wous van zou zijn. Het was ook behoorlijk zoeken naar eentje die wel een beetje paste want het grote nadeel van groter worden is dat de meeste verkleedkleren je gewoon niet meer passen, gewoon omdat meisjes die zo groot worden zulke dingen niet meer doen.

Ze heeft rondgestuiterd, ze heeft rondgesprongen, ze heeft rare fratsen uitgehaald totdat ze toch ook echt ontdekte waarom meisjes die zo groot worden zulke dingen niet meer doen, meisjes die zo groot worden scheuren uit de kleren die eigenlijk gemaakt zijn voor meisjes die minder groot zijn.

Heppie Beppies

2008-09-13T20:30:00.006+02:00

Vorige week is het handbalseizoen weer begonnen.

Ik had vorig seizoen, voor het D-team nieuwe shirtjes besteld (gesponsord door Harald omdat de shirtjes echt wel aan vervanging waren). De handbalvereniging is niet erg groot en verzuipen in het geld doen we niet, dus had ik een mooie aanbieding gevonden.

Er zat alleen 1 klein nadeel aan, de shirtjes hadden lange mouwen en dat speelt niet lekker. Praktisch als ik ben, had ik al bedacht dat die mouwen wel korter gemaakt konden worden. Kijk, het scheelde wel 10 euries per shirt.

De hele vakantie heeft het mij boven mijn hoofd gezweefd, mouwen kort maken, mouwen kort maken, mouwen kort maken maar ...... ik kon de echte praktische gedachte gewoon even niet in de praktijk uitvoeren. Het is toch altijd even uitdokteren hoe alles het beste kan, hoe lang moeten ze, moet ik ze recht afknippen of toch aflopend, zal ik alles achter elkaar of gewoon af en toe 1, stel dat ik ze verkl**t, enzovoorts enzovoorts.

Kortom, het handbalseizoen is zondag begonnen en vrijdag en zaterdag heb ik ....ja .... echt waar, mouwen korter zitten maken.

En laat nou net vrijdag op zaterdag een vriendinnetje blijven logeren. Ik heb me rot gelachen, hoe die 2 geweldige creatieve doelen vonden voor wat simpele mouwen. Had ik nou maar van tevoren geweten dat mouwen korter maken gewoon erg leuk kan zijn......

Zweden

2008-09-06T12:12:00.010+02:00

Het was geweldig maar dat had ik al gezegd in een eerder, kort berichtje.

Maandag zijn we vertrokken, het was even het slaap uit de ogen wrijven want 5 uur 's ochtends op pad gaan zijn wij niet echt gewend. Op naar Zweden met een tussenstop in Denemarken. In Kopenhagen hebben we in een stuga overnacht, gewoon een hutje met een bed, een tafel en een kookplaatje (thank god, hoe moet mijn caffeinegehalte anders op peil blijven). Op dinsdagmiddag laat bereikten we onze bestemming; vakantieresort Säfsen in Safsnas. Een behoorlijk groot resort maar zo opgezet dat het niet al te grootschalig overkomt. Het huisje was in één woord geweldig, een prachtig roodbruin Zweeds huisje voorzien van alle gemakken die je je maar kunt wensen. De kamers waren ruim en mooi ingericht met allemaal spulletjes van ..... Ikea. Echt, werkelijk waar, je waande je in de wereld van Ikea, de slaapkamer had zo een showroom kunnen zijn, het enige dat er ontbrak waren de informatiekaartjes.

We hebben veel dorpen, steden en plaatsen bezocht. De eerste dagen was het weer wat wisselvallig en omdat we het gevoel van Zweden en natuur graag terug wilde krijgen (Harald en ik zijn er zo'n 12 jaar terug 2 x geweest) zijn we de wijde omtrek gaan verkennen.
De provincie Dalarna staat bekend om de rode paardjes, eigenlijk een beetje het symbool van Zweden. In Nusnäs (belachelijke naam maar het is heus waar) zijn wij de "fabriek" gaan bezoeken. Een kleinschalige ruimte waar met het veel handwerk de beroemde paardjes worden gemaakt en geverfd. Dit vond ik zelf een erg leuk plaatsje om te bezoeken, gewoon een dorp met gewoon wat grotere gebouwen (in traditioneel Zweeds Faluröd geverfd) waar de inwoners nog met de hand hun traditie in ere houden.
2 van die prachtige paardjes staan inmiddels op mijn kast te pronken (stom hé maar van dat soort dingen wordt ik gewoon zo blij als een kind).
Na een aantal dagen klaarde het weer geweldig op. Niet dat het wisselvallige weer onaangenaam was. Regen in Zweden is anders dan hier, er staat veel minder wind waardoor het gewoon recht naar beneden valt. Schuilen onder een boom heeft hier gewoon nut, je wacht even tot de bui overwaait en dan klaar. Niet dat zeikerige, druilige, alle kanten regenweer van hier.
Maar goed, het werd warmer, niet al te warm. Gewoon lekker een graadje of 20/21. 's Ochtends ontbijten op het veranda of op het bankje voor het huis. Gewoon even lekker in je pyama hangen rustig genieten van alles om je heen. Gewoon even lekker zoals op onderstaande foto.
In Säfsen waren er meer dan genoeg gelegenheden om de omgeving te verkennen. Na een paar dagen hebben we mountainbikes gehuurd en zijn we een tochtje gaan volgen. Gewoon de kortste (10 kilometer) en degene met het minste klimgehalte (70 meter). Bleek toch bij terugkeer dat er even verder op in de beschrijving toch wel gemeld werd dat het wel 1 van de meest pittige routes was. De start was al veelbelovend, over een smal landweggetje verdwenen we zo de bossen in om daar vervolgens te belanden op iets dat een pad zou moeten heten. Volop bezaaid met wortels van bomen, plassen van het water en stijgingen die verstevigd waren met stenen. Ik vond het geweldig, gewoon in een 1/1 versnelling je de gekte intrappen terwijl je langzaam omhoog en vooruit kwam. Het kiezelpad dat we daarnaa een kilometer of 3 moesten afleggen was wat minder, het gehobbel in het bos vond ik leuker. Lisanne had er wat moeite mee en had na 5 kilometer de hoop op het eind opgegeven. Het is geen echte doorzetter maar ... we hebben het gehaald ("Ik ga dit nooooooit meer doen")

En tja, vakantie in Zweden daar horen bergschoenen bij, we hebben ze volop gebruikt en ik was er maar wat blij mee. Totdat we in een stad een berg (nep)crocs tegen kwamen. Lisanne is een ferwent gebruiker, Harald en ik vinden die klompies maar niets. Op aandringen van Lisanne hebben we ze toch maar even geprobeerd en ach het Dalarna paardje als versiering van de croc (en een symbool dat ik helemaal geweldig vindt) heeft mij overgehaald ze toch aan te schaffen voor wel 100 kronen (5,50 euro). Hoe bijzonder, de familie Crocs is geboren, ze zijn geweldig.
Na ons fietsavontuur restte de wandelroutes ons nog. Onvoorbereidt zijn we op pad gegaan, gewoon hup de bossen in op zoek naar de kruisjes die de route aangaf. We zouden een uurtje gaan, de was zat in de wasmachine in het washok en ondertussen moet je wat te doen hebben. Gewoon zonder spullen maar gewapend met mijn camera even het bos is, gewoon even wandelen. Shit o shit toch, na 3 kwartier waren we de kruisjes kwijt en konden we niet verder dan op onze intuitie vertrouwen en een soort van padvinder-stand-van-de-zon-navigatie zwerfden we verder en verder de prachtige natuur in. Net toen we aan ons eigen volle verstand begonnen te twijfelen (en ik in gedachten een ramp zag verschijnen - by the way, Harald had die ramp al effetjes eerder voor zijn gedachtenveld gehad maar ik ben toch wat nuchterder en geloof altijd op een goede afloop) hoorde we heel in de verte een auto. Zonder ons te bedenken zijn we van 1 van de vele paadjes gegaan en dwars op richting de auto. Na een flink eindje ploeteren vonden we een weg en na nog een langere tijd eindelijk een bekend stuk. Je raadt nooit wat Lisanne ervan vond ("Ik ga dit nooooooit meer doen"). Tuurlijk gaan we dit nog wel een keer doen maar dan wel met volle bepakking en een mobiel, gewoon in case of.

Na 6 nachten zijn we verhuist naar het dorpje Frederiksberg waar we de laatste 4 dagen van de vakantie zouden doorbrengen. Een huisje zomaar aan een meer, gewoon typisch Zweden.

De laatste drie dagen stond in het teken van de muggen, maar dat snap je natuurlijk wel. Smeren en smeren zodat die griezels gewoon even lekker naar de andere bewoners van dit kleine park zouden gaan. Het lukte een beetje, we hebben de schade beperkt kunnen houden, maar jezus ... wat jeuken die bulten. Het hoort erbij maar na een dag of 4 hadden we er genoeg van en zijn we teruggegaan naar ons huisje, zonder muggen en met 4 poezen. De poezen die we toch wel altijd erg missen als we op vakantie gaan, het huis dat we toch altijd wel missen als we op vakantie gaan. We zijn in 1 keer teruggereden, een rit van 17 uur waarbij ons moppie een voorbeeldig moppie was maar waar aan het eind de meligheid toe ging slaan.En dit was 1 van de zeldzame keren dat ze even haar ogen dicht deed. Zoals ik al zei, het was geweldig.

Hej! Hej!

2008-09-02T22:46:00.004+02:00

Tuurlijk zijn wij allang weer thuis maar ..... mijn god ik heb het na de vakantie nog drukker dan voor de vakantie. In een halve week tijd al het vakantiespul weer weggewerkt, de kamer van Lisanne vernieuwd (yep ... Ikea), een handbaltoernooi meegemaakt, vergaderingen meegemaakt, gewerkt en de shirtjes van het C-team (ben dit jaar de coach van de C-tjes) hersteld en nog maar even gewerkt (en een berg dat ze weer voor mij verzameld hebben....duh). Kortom, eind van de week hoop ik weer even meer tijd te vinden om de vakantie samen te vatten.

Het was geweldig, het was één en al natuur, het was één en al rust en toch lekker bezig zijn:

Hej så länge

2008-08-18T03:54:00.002+02:00

Ready to take of

Tot ziens ofwel Hej så länge.

Ondenkbaar

2008-08-14T23:13:00.003+02:00

Ik las vanavond de blog van Fleur, ik kom er normaal gesproken een paar keer per week. Maar sinds deze post kijk er meerdere keren per dag om te zien of er verbetering zou zijn opgetreden. Ik heb zoveel aan haar gedacht de laatste dagen, het is zo ondenkbaar dat zoiets heftigs gebeurd terwijl je in de volle bloei van je leven bent.

Helaas .....

Zoveel te doen

2008-08-11T23:07:00.008+02:00

Ooit was ik fan van Toontje Lager. 1 van hun hits is Zoveel te doen en dat is hoe ik me voel.

Hoe vakantie voor anderen een zee van rust en tijd is, ik leg mezelf altijd veel te veel to-do's op. In het begin valt het wel mee, een beetje huishouden, een beetje leuk, een beetje ontspannen en dan opeens kijk ik om me heen en zie her en der krabbels op losse papiertjes. Vervolgens ga ik er even voor zitten en bedenk dat ik even in een week tijd zowel de benedenvloer als de bovenvloer helemaal heb uitgemest, opgeruimd, afgestoft en schoongemaakt heb. De leuke voornemens zijn een beetje ver naar de achtergrond verdwenen, ai!

Dit jaar is het extreem, de afgelopen periode heeft ervoor gezorgd dat ik steeds meer dingen los moest laten om mezelf overeind te houden met als gevolg dat er heel veel Zoveel te doen is.

Om van de krabbels her en der een beetje weg te krijgen heb ik ons van-alles-en-nog-wat-bord in de keuken vorige week maar even de functie van to-do lijstje gegeven.

De maandag is leeg en blijft leeg want de eerstvolgende maandag zijn we onderweg naar Zweden en ik beloof het heilig .... ik zal geen lijstje meenemen.

(ik zie nu net dat Lisanne de zaterdag heeft ingepland .... een heel goed plan!)

En omdat foto's nu eenmaal ingeplakt moeten worden en ik er nog heel van heb liggen en ik mezelf heb voorgenomen om mijn dochter later haar herinneringen mee te geven op een creatieve manier heb ik mij daar ook even mee bezig gehouden.

On my mind

2008-08-10T00:50:00.002+02:00

Jeetje zeg, het laatste berichtje van Fleur laat mij niet los. Ik ken Fleur alleen via mijn en haar blog maar voel zo met haar mee. Het drukt je neus op feiten waar je het bestaan niet van wilt weten ....

Rare snuiter #2

2008-08-07T20:47:00.004+02:00

Ze worden met de dag gekker die poezebeesten van mij. Dit grote grijze bakbeest is mijn A3 printer, het gevlekte apparaat is Lizzy.

Normaal snap ik altijd wel iets van de houding van mijn poezebeesten, deze hint ontgaat mij compleet.

Jullie enig idee?

Archeon

2008-08-05T23:37:00.008+02:00

Vandaag zijn we een dagje op stap gegaan. Lisanne, Anna en ik hebben ons de hele dag vermaakt in Archeon.

De weergoden waren ons verschrikkelijk goed gezind, het was heerlijk weer.

Ik was er nog niet eerder geweest, de 2 meiden wel. Ik vond het geweldig leuk, interessant en vooral mooi. Ik hou wel van die vroegere tijden. Ben totaal niet romantisch maar als ik in dergelijke plekken rondwandel word ik verliefd op de tijd die daar wordt nagespeeld.

We hebben gekeken, we hebben dingen gedaan, we hebben het prima naar ons zin gehad.

Dozen vouwen en jankmomentje

2008-08-04T23:21:00.006+02:00

Tjeetje zeg, vanavond zaten Lisanne en ik wat opbergdozen van Ikea in elkaar te freubelen om de kaarten van Harald een mooi plekje te geven.

Harald heeft behoorlijk wat wegenkaarten van behoorlijk wat landen in de wereld (tja, hij komt nog eens ergens, is nu onderweg naar Kroatië) en die staan gewoon in zijn kamer. Nou ja, kamer?!!! Tjeetje, dat is het enige plekje in huis waar ik mij niet mee bemoei, nou ja, mijn bemoeienis bestaat uit het dichtdoen van de deur.

Gereedschap, oude meuk, stof, zooi, kasten (waar het gereedschap dus in zou moeten liggen maar dat doet het niet) en nog veel meer dingen die allemaal op de grond liggen en staan, ik overdrijf niet als ik zeg dat er in het midden een pad van een centimeter of 30-40 vrij is.

Goed, om hem te verrassen hebben we (Lisanne en ik) besloten de kamer op te gaan ruimen. Dus kastje gekocht, opbergdozen gekocht en de eerste stappen zijn gezet.

Vanavond heb ik de kast in elkaar gezet en saampjes hebben we de platte pakketjes gevouwen tot mooie donkerrode dozen die een geweldig geheel vormen met de gestreepte tijdschrifthouders.

Tijdens het vouwen van de dozen stond er iTunes aan en opeens .... werden we stil en begonnen we te sniffen en te huilen. iTunes was aangekomen bij het nummer Avond van Boudewijn de Groot.

Aan dit nummer hangen zoveel herinneringen.

Zowel de kist van mijn moeder als van mijn vader zijn door mij en mijn broers en zussen de kerk uitgereden op dit nummer.

In eerste instantie was het uitgezocht voor mijn moeder, de eerste 2 zinnen sloegen helemaal op haar: "Nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken en te hopen dat je licht het doet".

Mijn moeder heeft heel wat kilometers afgelegd op haar fietsje en o zo vaak was haar licht kapot en maakte mijn vader het, brommend en al, weer.

Mijn broer kwam destijds met dit nummer aan, het voelde gewoon goed.

Bij mijn vaders uitvaart kwam hij met een versie van Boudewijn samen met Willeke Alberti en ook dat voelde goed. Het gaf zoveel gewicht aan het feit dat ze zo snel achter elkaar zijn gestorven, voor ons maar ook voor de familieleden van mijn ouders. Mijn broer heeft het nummer zelfs gezongen en gespeeld op zijn gitaar tijdens de kerkdienst. Prachtig, onbetaalbaar en tranen met tuiten.

We hebben dus even gehuild. Lisanne wilde het nummer wel een keer of 4 horen, gewoon om haar gevoel eruit te gooien.

Af en toe vergeet ik even wat dat meisje heeft meegemaakt, ze was zo gek op mijn ouders.

We hebben niet veel gepraat, we hebben elkaar gewoon maar vastgehouden en even verdriet gehad.

Augustus kit Scrap-Club

2008-08-02T23:07:00.004+02:00

Ik kan het bijna niet geloven maar ik ben pas sinds 2 weken weer aan het scrappen geslagen.
Hoe heb ik zo'n tijd geen zin in zoiets leuks kunnen hebben.

Vorige week heb ik mezelf (we zullen maar zeggen dat het was om het eerste-week-schrap-jubileum te vieren) een kadootje gegeven. Ik heb een abonnement genomen op de kit van Scrap-Club. Al eerder had ik dat gedaan en ik moet zeggen dat die kit mij prima beviel. Natuurlijk heb ik eerst her en der geneust om te zien wat voor vernieuwends er inmiddels was maar qua scrapkits was ik niet echt onder de indruk, Scrap-Club stak er met kop en schouder boven uit.

Afijn, ik heb dus een abonnement genomen voor 6 maanden, iedere maand weer mooie spulletjes waarvan jezelf het bestaan niet eens wist of misschien wel een keuze die jezelf niet zo vlug zou maken. Donderdag kwam ie, de kit van augustus. En tot nu toe heb ik dit er mee gedaan:

Wederom de vakantiefoto's van Fuerteventura van 2 jaar geleden. Ik had er nog zo weinig mee gedaan en er zitten zulke mooie foto's bij. De spread bevat foto's van de flowerpower die je er tegenkomt (moet ik wel eerlijk zeggen dat het buiten het resort een soort van dor eiland was).

De tweede is van de lollies die we steeds maar weer toegeschoven kregen, we konden aan het einde van de vakantie geen lolly meer zien.

Vreemde snuiter

2008-07-28T19:40:00.013+02:00

Vanmorgen was Harald druk bezig om zich voor te bereiden op opnieuw een pendel. Joris kwam prinsheerlijk binnen gelopen en hoepla....

Zou ie het vrouwenhuishouden van de afgelopen weken nu al zat zijn?
Zou ie weten dat het de komende 3 weken nog steeds een vrouwenhuishouden zal blijven?

Naast de eerste dag thuiswerken, wat mij eerlijk gezegd niet tegenviel, ik heb een hoop kunnen doen (ben begonnen om half 7) en Lisanne heeft zich redelijk zelfstandig bezig kunnen houden, toch nog even tijd gevonden om wat te scrappen.

Nou, geweldig toch die foto? Zoals altijd ben ik niet echt geweldig happy met mijn persoontje op de foto, ach ... dit moet je eens in je leven gedaan hebben. De foto was in een zucht en een scheet genomen, hup zitten, voeten werden onder mijn jurk naar voren getrokken, jurk even draperen, mandje in je hand, voetje op de stoof, mandje in Lisanne's hand en klikkerdeklik.

We hadden niet eens tijd om de rare lachen van onze gezichten te halen, eigenlijk compleet overrompeld.

Ach, ik ben wel blij dat ik mooie klompjes had uitgezocht.

En dan, speciaal voor Gemma, nog even de schoolfoto waar ik het eerder over had.
Het is het gewoon net even niet.

Rotsen in de branding

2008-07-27T22:20:00.006+02:00

Opnieuw een layoutje n.a.v. een sketch van Ellen.

Redelijk clean en simple maar daar hou ik nou eenmaal van en een titel die meer zegt dan er staat hoort ook wel een klein beetje bij mij.

Sottedag

2008-07-26T21:39:00.002+02:00

Ofwel zottendag in Noordwijkerhout. In de zomervakantie worden er, door de ondernemingsverening, een aantal activiteiten op de zaterdagen georganiseerd.

Voor het eerst was er een sottedag georganiseerd. We wisten echt niet wat wij er ons bij moesten voorstellen dus zijn we gewoon gezellig gegaan.

Het was leuk om mensen rond te zien lopen in Middeleeuwse kostuums, het was leuk om mensen bezig te zien zijn met de zaken die (waarschijnlijk) toen gedaan werden het was alleen een heel klein beetje jammer dat er niet zoveel zelf gedaan kon worden.

Volendam

2008-07-25T22:16:00.007+02:00

Ik had er al een tijdje zin in, gewoon een dagje Volendam. Eindelijk was vandaag de dag dat er geen andere dingen hoefde, dus zijn we rond een uur of 11 vertrokken en rond een uur of 5 waren we weer thuis. Verder dan de dijk zijn we niet gekomen en dat was nou gewoon de bedoeling.
Gewoon even een happie eten, een beetje rondkijken, een beetje snuffelen in de winkeltjes en even een bakkie doen.

Het was druk, het was leuk, het was gezellig, het was heerlijk weer.

En ja .... we zijn samen, op en top in klederdracht, op de foto geweest. Die volgt later, die gaat in het weekend gescrapt worden (hoop ik).

En nee ... Nick en Simon, Jan en J en J en J zijn we niet tegengekomen....

Missende stukjes

2008-07-22T22:11:00.002+02:00

Ik vond een geweldige sketch op de site van Ellen, 1 van de eerste sketches waar mijn oog op viel was er eentje met zelfgemaakte bloemen. Tja, jeukende vingers en kriebelende handen.

Ik hou wel van versierinkjes die gewoonweg simpel met alleen maar stukjes papier zijn gemaakt. Gewoon een velletje van het één en het ander, een beetje knippen en dan hoepla ... heb je wat leuks gemaakt. Tuurlijk vind ik kant en klare versierinkjes ook erg mooi maar waarom moet dat toch altijd zoveel kosten?

Afijn, een mooi bloemetje dus, dus tijd om zoek te gaan naar dé foto, de stapel foto's uit de kast gehaald en lekker zoeken. En toen vond ik er één die compleet langs mij heen is gegaan, gewoon gemist, de school-portret-foto van vorig jaar.
Ik snap van geen kanten hoe dat heeft kunnen gebeuren *arghhh*.

De portretfoto van dit jaar staat op mijn netvlies gebrandt, zo'n foto dat je denkt .... kind waarom heb je je haar nou zo gedaan. Ze wordt ouder en laat zich niet zomaar meer de wijze lessen van haar moeder voorschrijven, gewoon lekker je eigen zin doen en hup je haar naar één kant op een manier die eigenlijk niet Lisanne is.

Ok, genoeg over het drama van de schoolfoto van dit jaar. Terug naar de school-portret-foto van vorig jaar, jezus zeg .... is die schoonheid mijn dochter. Komt dit geweldige bekkie ergens uit een celletje van mij? Ik vind hem prachtig, gewoon helemaal de Lisanne die ze vaak is.

Tegelijkertijd heb ik dubbele gevoelens over het missen van de foto, ben ik vorig jaar dan echt helemaal van het pad geweest, hoe heb ik deze foto op kunnen bergen terwijl mij er niets van bij staat, ik snap er echt niets van.

Ben wel blij dat ik hem alsnog gevonden heb...

By the way the title zegt dus You at eight. Onderin staat een kort tekstje: Ogen vol met pret, een lachende mond, prachtig mooi haar .... dat ben jij met 8 jaar.

Elen, bedankt voor je prachtige sketch (ben nu bezig met de accolade sketch).

Drempelvrees

2008-07-21T21:15:00.005+02:00

't is niet waar, nee, kanniet, bestaatniet, toch wel ..... ik heb zowaar voor het eerst sinds een jaar gefreubeld!!!

Mijn gos zeg, wat een drempelvrees. Ik wilde wel maar ik durfde het nog even niet aan. Scrappen is toch iets waar je gewoon lekker de tijd voor moet nemen en wat je niet even tussendoor doet, althans .... niet als je een jaar niet gescrapt hebt.

Het was onwennig want naast dat ik een jaar niets heb gedaan is mijn scrapzolder inmiddels bezet door mijn dochter en ben ik een etage lager terecht gekomen. Alles heb ik dus ergens vorig jaar braaf uitgepakt en netjes opgeborgen, er gewoon verder niet naar gekeken dus echt praktisch was en is het allemaal niet.

Na een half uurtje neuzen zag ik nog 2 ongebruikte scrapkits liggen *schaam* en daar zat nou net bij wat toch wel erg mooi combineerde. Hoewel ik een beetje een houding heb van : "eerst de oudere (lees: andere) spulletjes gebruiken" heb ik dat vanavond gewoon niet gedaan. Het was al moeilijk genoeg en als ik dan eerst bergen papier moet gaan doorspitten.

Voordat ik zover kwam als vanavond heb ik natuurlijk weken gewerkt aan het overwinnen van mijn drempelvrees, hoe begin je in hemelsnaam weer. Bergen foto's, teveel keuze aan materialen en gewoon even niet de *ping*-ideeen. Ik heb dus maar even flink gelurkt op het internet, op zoek naar iets van dares of sketches. Nou dat valt dus even niet mee, er is toch behoorlijk veel veranderd ... meer richting de kaarten enzo en daar heb ik geen zin in. Ik wil herinneringen vastleggen en niet iets maken om op te sturen.

Uiteindelijk kwam ik op Pencillines terecht en de eerste sketch (nr.94) leek mij wel wat, niet te moeilijk en heerlijk veel verschillende papiertjes combineren. De tweede en derde sketch (ik ga gewoon maar van de laatste naar de voorlaatste enzovoorts) liggen al klaar voor morgen.

Geloof dat ik het weer te pakken krijg (moest mezelf echt even bedwingen om niet direct on-line te gaan snuffelen naar allemaal nieuwe spulletjes). Ik geloof dat we toch hard dringend en erg nodig in de vakantie een dagje scrap-shoppen moeten gaan inlassen.

Tja, en wat voor een relevante informatie zal ik geven over de layout. Gewoon heerlijk relaxen in heaven en zelfs mijn meisje van (toen) 7 (okt. 2006) kon een momentje stil liggen, geloof mij dat komt niet vaak voor bij datzelfde meisje.

B-52's

2008-07-20T21:49:00.007+02:00

Voor mijn verjaardag kreeg ik van 2 vriendinnen een kaartje voor het concert van The B-52's dat gisteren in Paradiso was. Gewoon zo'n avondje naar een concert zoals we vroeger wel vaker deden.

Ze konden niet helemaal inschatten of ik het kadootje wel helemaal geweldig zou vinden, nou ..... toen ik de ticket kreeg vond ik het drie keer helemaal geweldig.

De band die zo'n 20 jaar geleden ervoor zorgde dat je gewoon pret kon hebben door er naar te luisteren, met een zanger die eigenlijk zingend praat of pratend zingt en een veel te gewoon uiterlijk heeft voor de band, met een zangeres die een zeer eigen stijl van dansen heeft en een nog eigener gevoel voor ritme, met dames met heel bijzondere stemmen en hun nog bijzonderder suikerspin-kapsels.

Het was gigantisch geweldig, gewoon een heerlijk feestje. Ze zijn niet echt van wereldberoemd maar toch wel zo bekend dat Paradiso uitverkocht was. The B-52's is een bijzondere band, ze blinken niet uit in hun muzikale prestaties, ze passen eigenlijk niet in een rijtje met muziekgenres. Het valt niet onder rock, pop, new wave of wat voor stroom dan ook, gisteren hebben we het ingedeeld onder de noemer party-pop of misschien nog wel pret-pop.

Het zijn gewoon een stelletje apartelingen die op een heel creatieve manier omgaan met woorden, wanneer je de teksten gaat vertalen kom je de meest grappige en bizarre zinnen tegen.

Gewoon muziek waar je niet over na moet denken maar waarvan je gewoon vrolijk moet worden.. Klik hier voor het beluisteren en bekijken van hun nieuwste single.

Baal als een stekker

2008-07-11T23:01:00.004+02:00

Jemig zeg, wat is de dag toch lekker verlopen maar niet heus dus.

Vannacht weinig geslapen, ik lag al laat in bed en werd na een uur slapen wakker van een soort van nachtmerrie. Ik ben mijn bedje maar uit gegaan en heb even beneden wat gelezen om mijn hoofd leeg te krijgen. Het resultaat ... ik werd vanmorgen gebroken wakker.

Ach, dat is iets waar ook wel overheen te komen is dus een beetje rustig aan maar vandaag. Het voelde gewoon niet goed maar om nou bij de pakken neer te gaan zitten.

Rond een uurtje of 11 werd de post bezorgd en toen werd ik gewoon helemaal even blij. De bedels voor mijn armband lagen op de mat. En dan ook niet zomaar bedels .... er zit 1 hele bijzondere bij.

Ter herinnering aan mijn vader heb ik na lang wikken en wegen een asbedel in de vorm van een mini-urn besteld. Mijn vader is gecremeerd en om hem altijd bij mij te hebben, heb ik vorige week besloten om het op deze manier te doen.

De klomp-bedel is een andere emo-bedel. De scheldnaam van de familie van mijn vader is "De Klompjes". Een stukje familiegeschiedenis hangt dus aan mijn pols. De camera bedel vond ik gewoon geweldig.

Goed, om weer even de draad op te pakken terug naar de asbedel. Bij de bedel zat een instructie:

Aangezien ik zo even blij werd van dit kadootje heb ik de bedels direct aan mijn armband toegevoegd. Je kent dat wel, zo'n houding van duh ... ga mij even lekker vertellen wat ik moet doen, ik weet het beter en heb echt geen papiertje met instructies nodig en dat lijmen ... ja dat doen we wel als de as er in zit, logisch toch?!!

Rond 12-en ben ik Lisanne gaan halen en thuisgekomen wilde ze de nieuwe bedels bewonderen, en toen aaaarggghhhh.......

G*dver de getver de shittemetit en alles wat ik maar aan zelf-stupiteiten-verwensingen kon bedenken. Oh..... damn wat ben ik toch een nono, een dodo en een giga-grote muts geweest. De bedel was nog maar half aanwezig. Ik kan niet in woorden beschrijven hoe ik me voelde maar geloof me het was niet best.

Ik ben teruggelopen naar school, ik ben weer teruggelopen naar huis en dat heb ik zo'n keer of 6 gedaan. Tijdens het lopen bleef ik maar wachten op zo'n tekenfilm-moment, zo'n moment van *bling* hier lig ik, niets, naddah, noppes. Gewoon niets glimmends op de 300 meter van hier naar school, foetsie...

Hoe vaak ik blijf herhalen dat het geen werelddrama is, vind ik het wel een werelddrama. Ok -de as zat er nog niet in, ok - het is te vervangen, ok - de bedel was "maar" 37,50 (zomaar weg, foetsie, hé getver), ok - er gebeuren ergere dingen in de wereld, ok - ik kan dus domme dingen doen, maar ondanks dat baal ik als een stekker!

Het hangt in de lucht

2008-07-10T22:50:00.004+02:00

Het hangt in de lucht, ik ruik het al van ver, 't is bijna zo dichtbij dat je het aan kan raken. De vakantie zit er aan te komen!

Nog maar een paar daagies school, woensdag begint voor Lisanne de vakantie.
Harald zit sinds vorige week met zijn neus in, tussen en op de vakanties, de pendels zijn weer begonnen. Eigenlijk een beetje andersom want hij heeft volop werk met iedereen die maar vakantie heeft.

Harald vertrekt morgen en zal de komende weken maar af en toe thuis zijn. De komende weken zijn voor hem als volgt: vrijdag vroeg in de middag weg, zondag laat in de middag thuis, maandag vroeg in de middag weg, woensdag laat in de middag thuis, vrijdag vroeg in de middag weg en zo 6 weken door.
Ik vind het voor hem heftig, hij kijkt er naar uit. Hij vindt het voor mij heftig en ik kijk er op mijn beurt naar uit.

De komende week wordt het even anders dan het normaal gaat. Lisanne mag de voordeur uit naar school, ze blijft over en 's middags mag ze helemaal alleen naar huis. Ik ga gewoon naar mijn werk maar ga iets eerder naar huis. Het zal vreemd zijn om thuis te komen .. geen hussie thuis, geen hussie die het eten kookt, gewoon met zijn tweetjes.

Het klinkt als niet echt bijzonder maar voor ons is het wel bijzonder. Harald en ik werken allebei parttime maar dan zodanig parttime dat er altijd 1 van ons thuis is. Doordeweeks is hij thuis en in het weekend werkt hij. Ik werk 4 dagen doordeweeks en ben het weekend thuis. We zijn zo gewend geraakt aan het niet bezorgd hoeven zijn over het reilen en zeilen thuis.

De week erop wordt het nog specialer, Lisanne gaat namelijk een paar dagen mee met mijn broer en zijn gezin naar de camping. Het is voor het eerst dat Lisanne langer dan 1 nachtje weg zal zijn van huis zonder ons. Ik kan onmogelijk 6 weken vrij krijgen en dus kon het niet anders. Ik heb wel een compromis voor de week erop kunnen sluiten, die week kan ik vanaf huis werken.

Maar goed, die week ervoor ben ik dus gewoon alleen thuis. Dat is mij de afgelopen 10 jaar niet meer overkomen en ik ben benieuwd hoe het zal voelen. En daarna ...... dan is het voor mij ook vakantie. Twee weken samen met Lisanne en dan twee weken naar Zweden met zijn drietjes.

Zoals ik al zei ... ik kijk er naar uit.

even uitwaaien

2008-07-06T22:32:00.003+02:00

Vanmorgen, na het ontbijt op bed waarmee Lisanne mij verraste, zijn we even gaan uitwaaien op het strand. Niet echt superbijzonder maar gewoon even lekker met zijn tweetjes wat lopen.

Avondje stappen

2008-06-29T21:41:00.003+02:00

Zo, ik ben daar toch gisteren gewoon een avond gaan stappen zeg. Gewoon weer even helemaal zoals het was toen het weekendlijks voor kwam. Dezelfde tent, dezelfde mensen, dezelfde muziek, dezelfde dansfratsen, gewoon hetzelfde maar dan met een tussenpoos van een jaartje of 20 (ben ik al zo oud?).

Natuurlijk gebeurd zoiets niet zomaar. Zoiets is opgezet maar wel heel goed. Mijn vriendin Tonneke is anderhalve week geleden getrouwd met Michel. Hoewel ik alweer 11 jaar getrouwd ben kon zij de ware niet echt vinden. Maar goed, de ware is gevonden (en het is echt gewoon een leuke vent) en het huwelijksbootje diende zich aan.
Haar trouwfeestje kwam niet in 1 maar in 2, de plechtige blabla op 17 juni en de "receptie" dus gisteren. Het was geweldig, ik heb de hele avond gedanst op nummers die ik mij niet zou herinneren maar bij het horen toch herkende.

Ik heb het super naar mijn zin gehad en kan mij weer helemaal voor de geest halen waarom we nou toch ieder weekend op stap gingen :)

p.s. Na dagen worstelen geloof ik dat ik deze layout van mijn blog wel het leukste vindt.

p.p.s. de poes op de foto is niet dood maar moest gewoon even liggen :)

Het is vreemd maar vooral raar

2008-06-27T23:38:00.004+02:00

Soms gebeurd er iets in je leven en heel soms heb je vooraf nagedacht hoe dat zou zijn. Zo dus ook met het overlijden van mijn vader. Ik heb er vaak over nagedacht en telkens kwam ik tot de conclusie dat mijn wereld dan in zou storten, dat ik dan compleet over mijn toeren zou zijn, dat er dan een stuk van mij zou wegvallen. Mijn vader voelde als mijn soulmate.

En dan is het zover en ..... gebeurd dat dus allemaal niet. Tuurlijk, ik heb er verdriet van, ik kan er af en toe even een flink traantje om laten maar het instorten is uitgebleven.

Ik sta nog overeind en begin zelfs plannen te maken, ben weer bezig om mijn oude interesses op te pakken en heb het gevoel alsof de structuur, die ik al bijna 2 jaar zoek, om de hoek ligt te wachten. Ik blog weer, heb zelfs kriebels om het scrappen weer op te pakken, kortom ... ik heb weer zin om aan de slag te gaan. Zelf de cursussen die al 2 jaar dreigen boven mijn hoofd worden gehouden door mijn werkgeven lijkens aantrekkelijk.

Eigenlijk voel ik me wel goed terwijl de wereld om mij heen met argus-ogen naar mij kijkt en mij keer op keer op het hart drukt om het vooral rustig aan te doen.

Ik realiseer mij nu pas dat ik de klappen, de afgelopen 2 jaar, in stukjes en beetjes al heb gekregen. Stukje bij beetje werd het in mijn rugtasje gestopt en begon de zin in alles af te nemen. Mijn rugzakje is een stuk leger, eerlijk gezegd is het gevoel van rust en mezelf wat ik over heb gehouden en dat voelt goed.

Het is vreemd en raar om gewoon te kunnen praten over het overlijden, om niet direct vol te schieten en er geen moeilijke gevoelens over te hebben. Hoe anders was dat na mijn moeder's overlijden, er waren zoveel dingen waar ik over nadacht, er waren zoveel momenten dat ik minder prettige gevoelens kreeg, er waren zoveel momenten dat ik gewoon emotioneel vol liep terwijl het gevoel van liefde voor haar anders was, minder verbintenis.

Mijn ouders zijn er niet meer en hoe bizar het misschien ook klinkt, het is goed zo.

Beïnvloedbaar?

2008-06-23T23:05:00.007+02:00

Opeens ben je erachter, gewoon dat je wel degelijk beïnvloedbaar bent.

Iets dat mij altijd heilig is gebleven is mijn muziekkeuze. Als aanhanger van de new wave muziek in de 80-er jaren zorgde ik ervoor dat ik niet zomaar alles, wat na die tijd gemaakt werd, leuk vond. Ik ben trouw gebleven aan R.E.M., Depeche Mode, The Cure, Simple Minds en U2. Ok, de laatste 10 jaar is daar VanDikHout bijgekomen maar dat past nog wel in dat straatje.

En dan opeens .... kom je dit tegen:

en vind je het leuk, en ga je zelfs zover dat je het album direct op je ipod wilt hebben .....

Ben ik nou echt ten onder gegaan aan de dagelijkse Volendamse meezingers die Lisanne tot zich neemt?

Het is allemaal de schuld van Lisanne en Jan en Nick en Simon.

Ik als koffieliefhebber

2008-06-21T19:36:00.009+02:00

Vandaag ontving ik een kadootje, een kadootje dat precies past bij mijn verjaardagskadootje van een tijdje geleden, een kadootje dan samen met dat kadootje maar op 1 manier beschreven kan worden, een antwoord op de smachtende behoefte die een koffieliefhebber die iets meer wil dan alleen gewone koffie maar kan hebben, een godsgeschenk .... de Aeroccinno.

Zijn ze niet mooi zo met elkaar?

En naast het stelletje staat een doosje, gevuld met cupjes in diverse smaken, nog zo'n geweldig iets voor een koffieliefhebber zoals ik.

En als je dan even mee bezig gaat dan krijg je dit,
je eerste eigen gemaakte Latte Macchiato:

en dan het moment van proeven, je gaat ervoor zitten, heerlijk relaxed op de bank en ....... je weet dat het goed is.

Mijn goedkope blauwe melkkloppertje ligt inmiddels opgeborgen in de kast. Zijn diensten waren trouw, hij heeft zijn best gedaan maar het verlangen naar de aeroccino kon hij niet wegnemen.

Spijbelen

2008-06-20T13:48:00.006+02:00

Na het overlijden van mijn vader is Lisanne maar door en door gegaan, er waren zoveel bijzondere dagen dat zij zichzelf geen tijd gaf om even niets te hoeven doen.

Woensdag en donderdag is Lisanne na school, van hot naar her gesleept omdat wij de zaken rondom de uitvaart moesten regelen.
Vrijdag nam de stagiaire afscheid, vrijdagavond was de condoleance.
Zaterdag begon de dag met een kerkdienst gevolgd door de crematie.
Zondag hadden we het familietoernooi van de handbal.
Maandag op schoolreisje naar Drievliet.
Dinsdagmiddag de bruiloft van mijn beste vriendin.
Woensdagmiddag een verjaardagspartijtje, en .....woensdagavond was de maat vol (en dan te weten dat er op donderdag tot zaterdag een logeerpartij van een neef en zaterdagavond en nacht een slaappartijtje bij een vriendinnetje gepland staan).

Het uiten van gevoelens blijft moeilijk, als je als groot klein meisje zoveel verschillende emoties meemaakt die een ander niet eens in een maand meemaakt dan kom je klem te zitten. Zo klem dat je alleen nog maar boos kan zijn. Woensdagavond had ik zo'n groot klein meisje dat aan de buitenkant niets liet merken maar in haar hart zoveel mee te dragen had.

Mijn vader en Lisanne waren maatjes, door zijn dementie was hij heel erg toegankelijk geworden en kwam er een ondeugende man naar voren. Vaak liepen ze met zijn tweetjes naast elkaar, het leeftijdsverschil was zo groot en toch ook weer zo klein. Zij werd geestelijk ouder, hij werd geestelijk jonger.

Ik had dus eigenlijk verwacht dat de wereld van het grote kleine meisje helemaal in zou storten, maar dat gebeurde niet. Tot woensdagavond dus, ze wilde niet praten, er was niets, helemaal niets aan de hand. Uiteindelijk werd ik toegelaten in haar gevoel en we hebben saampies zitten huilen om alle ellende, we hebben saampies gelachen om alle vreugde.

Als iedere emotie een zichtbare kleur zou hebben dan zou haar slaapkamer op dat moment wel erg bont gekleurd zijn geweest.

Ze kon geen oplossing verzinnen, dus heb ik haar de oplossing gegeven, we gaan vrijdag gewoon maar eens even spijbelen. Leonard, de meester van Lisanne, kon zich er helemaal in vinden. Zo zijn we vanochtend even heerlijk een bakkie gaan doen in een dorp verderop, hebben we een kadootje gekocht voor het slaappartijtje, heb ik hetzelfde kadootje voor Lisanne gekocht

en hebben we thuis fijn geknutseld. 's Middags heeft ze zich, samen met haar neef, prima uitgeleefd in de speeltuin en nu zijn ze heerlijk aan het wii-fitten. Gaat helemaal goed komen met die topper van mij, maar ik hou haar in de gaten.

Herinneringen

2008-06-13T10:02:00.002+02:00

Herinneringen

Je bent je gedachten vergeten
Je bent je herinneringen voorbij
Je weet niet langer hoe wij heten
Een blik van herkenning, jij hoort bij mij

Er is meer dan het leven dat ons bindt
Er is meer dan het leven wat wij zijn
Hopend dat jij je herinneringen terug vindt
Blijf ik hier achter, met een hart verscheurd van pijn

Lieve pap, ik hou van je

Koos Caspers

1-11-1929 ~ 10-06-2008

40

2008-04-16T21:27:00.005+02:00

Tja, ach .... morgen wordt ik 40.

Ik weet niet zo goed of het een mijlpaal is of niet maar het voelt vreemd. Het voelt alsof ik iets ga achterlaten en niet goed weet wat er voor mij ligt. Ik ben normaal gesproken niet het type dat zich drukt maakt om leeftijd.

Nu het zo vlak voor mij ligt is het toch wel even wennen, 40 .... poeh he!

Al dagen word ik getreiterd, getreiterd door mijn man en kind. Nog 3 dagen, nog 2 dagen, morgen .... dan ben je een oud wijf.

En terwijl ik Harald overtuig dat ik vanaf morgen nog helemaal geen oud mens ben, kijken we RTL Boulevard .... joepie, geweldig zeg, een item over Prins Maurits, die dus morgen ook 40 wordt (ik heb zelfs nog een geboortekaartje van hem).

Net het item waar ik op zat te wachten. Ik vond het altijd wel bijzonder om gelijk geboren te zijn met een prins, sinds vandaag vind ik het helemaal niet meer leuk, ik vind er gewoon niets meer aan. Waarom?! Nou, kijk zelf maar even hier.

Geweldig nieuws, geloof dat ik even in mijn mid-life crisus ga duiken.

Smous

2008-04-05T22:57:00.007+02:00

Nog maar een paar posts geleden vertelde ik over Lizzy die mama was geworden van 2 kittens. De rode hebben we gehouden.

Inmiddels is er 9 maanden verstreken en is hij behoorlijk groot geworden.
Hij is precies degene geworden die ik had verwacht dat hij zou zijn.
Het is een verschrikkelijke lieverd, stronteigenwijs en ontiegelijk ondeugend.

Het is een apart geval, maar eerlijk gezegd zijn al mijn poezebeesten dat, hij kan zomaar binnen komen lopen en opeens door zijn poten zakken om even uitgebreidt te moeten liggen, hij gaat de confrontatie aan met zijn con-cullega's, is absoluut niet onder de indruk van rangordes en afgebakende eigen plekken.

Hij kan slapen zoals ik geen kat eerder heb zien doen, een kat is normaal gesproken behoorlijk alert en elke zucht wordt opgemerkt. Smous niet, Smous kan je nagenoeg aan zijn staart rondslingeren zonder hem te wekken en als hij dan wakker wordt dan is het bijna eng menselijk .... je weet wel zo'n reactie alsof je een dochter van 8 's ochtends wakker maakt om naar school te gaan, zo'n blik die op je eigen gezicht staat als je 's nachts wakker gemaakt wordt omdat er iemand even niet kan slapen.

Zo'n blik van: "ga nou weg, ik wil helemaal jou niet zien op dit moment", zo'n blik van: "Ik ben een beetje moe", zo'n blik van: "Ik wil slapen!!"

O, wee als Smous wakker is en jij even rustig een boekje zit te lezen. Menig boek van mij kent een aantal bijzondere blaadjes, blaadjes vol met gaatjes, blaadjes met hapjes eruit en blaadjes met scheurtjes erin. Zou ie blaadjes nou leuk vinden? of zou ie toch eigenlijk een klein beetje veel aandacht willen?

Smous eet, Smous eet behoorlijk veel maar waar hij echt in uitblinkt is dat hij zijn neus ophaalt voor blikvoer. Duh, dat gaan we echt niet eten. Nee, Smous eet brokjes, en Smous eet veel meer, hij heeft een bijzondere voorkeur voor brood, chips, patat, koekjes, aardappelen met jus en hoe bijzonder .... lasagna.

Smous is raar, ligt altijd tegen een randje op de grond (behalve als die net binnenkomt en door zijn poten zakt), duikt zelf de kast in als hij vind dat hij nu moet eten, loopt de hele dag in en uit en komt je keer op keer begroeten alsof hij je voor het eerst die dag ziet.

Smous is bijzonder en heeft iets heel ergs, Smous heeft iets waar ik niet blij van wordt, Smous heeft iets waarvan ik de sporen duidelijk kan achterhalen, Smous heeft de andere katten zijn trucje laten overnemen, als Smous Smous niet was, nou dan wist ik het nog niet...

Smous heeft vieze poten en ik ..... lichte banken.

Hoe werkte dit ook alweer?

2008-03-22T22:13:00.008+01:00

Het is bijzonder om te zien dat, wanneer je een lange tijd niet actief bent, het Internet gewoon op je wacht. Het is me toch een tijd terug zeg!

De afgelopen tijd heb ik vaak zitten denken om mijn blog weer op te pakken maar het kwam er niet van. Totdat ik een nieuwsgierige collega de link doorgaf en hij, na het lezen, zei dat ik er zeker mee door moest gaan.

Misschien was dat het zetje dat ik net even nodig had.

Het is te heftig en te veel om de tussenliggende periode samen te vatten in een aantal woorden, er is nogal een boel gebeurd.

Waar ik deze post in ieder geval aan wil wijden is een gedachte aan mijn moeder.

Pasen was voor haar een bijzonder feest en als dat in de buurt komt staan gedachten soms even stil. De oplettende lezer heeft natuurlijk opgemerkt dat ik in de verleden tijd schrijf, mijn moeder is 4 januari overleden.

Na een lange periode van ziekenhuisbezoeken en behandelingen heeft zij een vrij korte periode gekend waarin de ziekte de overhand nam, 19 december kregen we in het ziekenhuis te horen dat de behandeling gestaakt moest worden. Eerste kerstdag kreeg zij een longontsteking en werd er, met succes, voor behandeld.

Een kleine week na het herstel bleken haar longen te falen waarna zij dezelfde dag overleden is. Het was een erg heftige periode, die naderhand gelukkig in de kerstvakantie viel, zodat wij alle zorg zelf konden uitvoeren.

Genoeg nu over dit gebeuren, wellicht dat ik er later nog op terug zal komen.

Tijd voor wat vrolijkere zaken, met de handbalvereniging van Lisanne hou ik me al een tijd bezig. Ik ben naast coach ook lid van de activiteitencommissie en sinds kort ook bestuurslid.

Vanochtend hebben we de jaarlijks terugkerende paasactiviteit gedaan; paaseieren zoeken.

Het was weer geweldig, het D-team is het afgelopen jaar gegroeid van 6 naar 12 (er staan er meer op de foto omdat iedereen iemand mee mocht nemen).

Het bijzondere aan het team is dat de kinderen het gewoon allemaal lekker met elkaar kunnen vinden. Het leeftijdsverschil speelt geen rol, iedereen waardeert elkaar en ze gaan zorgeloos met elkaar om. Kon de hele wereld maar zo zijn!

Na het zoeken en het vinden van de eieren zijn we gaan knutselen, terwijl de hagel buiten neerviel zaten we heerlijk en comfortabel binnen.

Na het gezellig samen genieten van de paaslunch en het grabbelen van een kadootje zat het er weer op. Het was geslaagd en geeft me een voldaan gevoel, "mijn" team zo met elkaar, ze moesten eens weten wat zij voor mij betekenen.

Tja, en tot slot nog even een fotootje waar ik zelf ook eens op sta :-)

Poespas

2007-07-08T22:10:00.000+02:00

De woorden van Fleur zijn treffend, gewoon simpel mij houden deze blog, een onderwerp is snel gevonden (vooral omdat ook Fleur sinds kort gezinsuitbreiding heeft).

Deze wondertjes zijn 7 juni in mijn leven gekomen:

De bevalling is naast mijn bed gebeurd, voor het eerst van mijn leven heb ik dit meegemaakt en ik vond het geweldig. Het poezenmens in mij kon geen mooiere ervaring meemaken en ik vind ze geweldig. De rode (Smous) houden we zodat het totaal aantal poezen op 4 gaat komen, de witte (Markie) gaat naar een vriendinnetje van Lisanne. Ze zijn nu iets ouder dan 4 weken en gaan steeds meer fratsen uithalen, het is genieten om er gewoon zomaar naar te kijken.

Stoppen of doorgaan?

2007-07-08T00:03:00.000+02:00

Bijna 3 maanden geleden, een hele tijd zeg. Ik heb de afgelopen maanden nagedacht en nagedacht maar ben er nog helemaal niet uit. Het gaat wel beter met mij, ben zelfs voorzichtig aan weer aan het werk.
Ondanks dat het beter gaat mis ik mis nog steeds iets, ik mis de evenwicht waarvan ik dacht dat ik het voorheen wel had en waar ik de afgelopen tijd aan ben gaan twijfelen. Ik heb niets van me laten horen, vooral omdat ik afstand wil nemen van het internet. Ik vraag me dan ook echt af of ik door moet gaan met mijn blog of dat ik het gewoon moet stoppen. Ik ben er nog niet uit, ik wil wel van me afschrijven maar van me afschrijven betekent ook confrontatie en of ik daar klaar voor ben, opnieuw twijfels ....

Even afwezig

2007-04-18T16:51:00.000+02:00

Het is alweer een tijd geleden dat ik geblogged heb. Helaas, het gaat nog even niet beter met mij. Ik zit thuis omdat de combinatie ouders, werk en privé ervoor zorgen dat ik niet kan functioneren op de manier dat ik wil. Het eerste gesprek met een psycholoog heb ik maandag gehad, ik moet een manier vinden om alles op een rijtje te krijgen. Ernstige zorgen maak ik me nog niet, ik heb de grens op tijd gevoeld dus kom ik er wel. Ik zal even niet bloggen maar de tijd gaan besteden aan het terugvinden van de leuke kanten van het dagelijkse bestaan.

It has been a while ago since my last post. Unfortunately, it is'n going better with me. I am at home because I can't combine my parents, my work and my private life. I cannot function the way I want to. I have had the first conversation with a psychologist last Monday, I must find a way to get everything in place. Don't worry too much about me, I saw the sings right on time so I can work things out but (with a little help). I won't blog for a while cause I need to spend time to see the nice things of live again.

Paaszaterdag

2007-04-07T22:10:00.000+02:00

Speciaal met Pasen had de handbalvereniging de kinderboerderij voor een paar uurtjes afgehuurd, gewoon om met de d-meiden en hun vriendinnetjes, zusjes en/of broertjes gezellig pasen in te luiden.
Met zijn allen eieren zoeken, ronddartelen, stokbroodjes bakken en daarna een geweldige brunch. Het was leuk, het was gezellig, en het was bijzonder.

Een pauw die zijn veren liet zien ...

een rij met geverfde klompjes
(mijn scheldnaam is Klompjes dus dan moeten ze even op de foto)

en het mogen aanschouwen van een wonder ....
de geboorte van lammetjes.

Daarna nog even naar mijn moeder geweest en die heeft de mooiste narcissen (Acteas)die er bestaan in haar voortuintje.

Vervolgens nog even heerlijk in mijn eigen tuin gezet, heerlijk bediend door Lisanne en haar vriendin (we spelen restaurantje en jij kwam bij ons wat drinken en eten).. wat een geluk had ik weer dat ik vanochtend toch mijn bed ben uitgestapt.

En de scrapwerkjes van gisteren nog even als toetje.
Elsie #32

Elsie #29

Roze

2007-04-01T22:41:00.000+02:00

Het viel me op, gisteren, ik liep door mijn huis en zag ze ineens .... overal roze bloemetjes:

Mooi hé.

Lente en een rommelkont

2007-03-30T22:19:00.000+02:00

Het gaat weer wat beter met mij, heb weer een beetje rust gevonden en hoef mezelf niet 15 x per dag een schop te geven om iets nuttigs te gaan doen. Het voelt als een soort van lente. Ben gisteren een dagje extra vrij geweest, Harald kon een meerdaagse rijden dus had ik vrij genomen. Hij is van donderdag tot zondag weg en die extra dag alleen kon ik prima gebruiken om ons huis (en dus ook mijn hoofd) weer even op orde te krijgen.

Hoeveel ik ook van Harald hou, ik vind het heerlijk om af en toe helemaal alleen te zijn, gewoon lekker aan de slag en mijn lijstje afwerken. De laatste tijd is er niet zoveel van mijn vaste "huishoud-routine" gekomen maar we zijn weer aardig terug op schema. Gisteren de beneden-vloer gedaan, lekker op mijn gemak. Ik heb zelfs 's middags, na het wegbrengen van Lisanne, nog een eind gefietst (iets dat ik heerlijk vind maar waar ik me vaak de tijd niet voor gun), ik ben naar Noordwijk gefietst en heb mooie bloemetjes gekocht op de markt. Teruggekomen nog even een wasje opgevouwen en met dochterlief een bakkie gedaan. Later heb ik haar naar de handbaltraining gebracht en heb ik een uurtje heerlijk relaxed wat winkeltjes in en uit gelopen, ik was weer een beetje ontspannen.

Vandaag een nieuwe uitdaging aangegaan, laat mij je eerst nog even voorstellen aan mijn dochter, Lisanne:

Lisanne is een verschrikkelijk lief meisje met een geweldig bekkie. Nou moet je weten dat Lisanne een echt meisjemeisje is, ze kan tutten als de beste, ze weet dondersgoed welke kleding ze wil en wat ze echt niet wil, ze houdt van frutsels, glimmers en alles wat daar weer bij komt kijken.
Ze is dus een meisjemeisje .... behalve op 1 gebied, het is een ontzettende rommelkont. Jeetje zeg, wat een puinhoop die kan maken, ik kan me niet heugen dat ik dat ooit heb gedaan. Hoe ik ook vraag, praat of dreig, ze is niet te bewegen tot het opruimen van spullen die ze op dat moment niet nodig heeft.
Ze mikt alles achter, voor en naast haar neer en het interesseert haar echt geen moer of het er blijft liggen of niet. Kleding wordt als een drol neergegooid en al haar bezittingen (en dat zijn er niet weinig) worden met regelmaat uit de kasten getrokken.

En vandaag had ik er de moed voor, ik heb me een weg gebaand door alle bende en ben maar liefst 3 uur bezig geweest met het uitzoeken van frutsels, opbergen van frutsels en het definitief archiveren van frutsels (had een vuilniszak vol). Bergen stof kwam ik tegen en af en toe wist ik echt niet meer hoe ik aan het eind zou komen, het is ongeloveloos dat de foto's van voor de schoonmaakbeurt zo helder zijn, heb me er gigantisch over zitten verbazen - het is een beetje zoals velen zeggen, maar dan net andersom, in het echt ziet het er anders uit dan op de foto.

Maar goed, de puinhopen zijn weer geruimd en Lisanne vind het best, opnieuw heeft ze beterschap beloofd.

Vorige week zijn we gaan winkelen, hoe ze ook haar best deed,.... die vet-gave gympen vondt ze niet. Ik heb het niet zo op gympen maar kleine meisjes worden groot net als hun eigen willetje. Laat ik nou gisteren onwijs gave gympen tegenkomen. Onder de middag zijn we dus even gaan kijken en passen, de wild gebloemde (Lulu's want daar krijg je ook nog gratis iets bij!) waren niet in haar maat, wel deze. Goed, ook al ben ik het er dus niet helemaal mee eens (ik ben nogal gebrand op goed opgemeten voeten en de daarbij behorende schoenen), deze kunnen door de beugel, er zit nog een beetje een soort van voetbed in en ze zijn niet echt van het lulligste merk, dus oké dan. Moet nog wel even op zoek naar echte schoenen voor ernaast want hier de hele dag op lopen dat gaan we echt niet doen. En ik wil nu eigenlijk ook nog niet weten hoe ze er straks uit zullen zien ....

Vanavond zijn we nog even bij mijn vader geweest, hij zag er niet zo best uit, behoorlijk vermoeid. Het is heftig voor hem, het is heftig voor ons. Hij heeft het nieuws over mijn moeder van de week gehoord maar hij laat zich er verder niet zo over uit. Het valt me op dat hij wel steeds vaker een langer korte-termijn geheugen krijgt. Zou het een delier zijn geweest waar hij een beetje uit gaat komen? Hij wist nog dat we vorige week in de duinen waren geweest. Het maakt het er niet makkelijker op, het klinkt vreemd omdat het op zich verbeteringen zijn alleen zit hij in een positie waarin verbeteringen geen verbeteringen voor hem zijn. De andere bewoners zijn al verder in hun dementie en hij wordt er dus meer mee geconfronteerd dan een tijdje terug. Het zit me dwars dat hij er vermoeid uitziet, wat doet het nieuws van mijn moeder met hem.

De laatste week is rustig geweest vwb mijn moeder, mijn zus heeft haar een aantal dagen meegenomen naar haar huis en dat is voor ons wel even een adempauze. De stunten die ze af en toe uithaalt maken het er niet gemakkelijker op en zijn door niemand te begrijpen.

Ik heb vorige week nog even flink mijn gedachten bij het scrappen kunnen houden, dit keer even geen challenges maar gewoon even voor mezelf. Het was weer prettig om creatief bezig te zijn en terug te denken aan de vakantie van een half jaar geleden. Ik verlang er naar terug, het was ver voor de tijd van alle pieken en dalen. Als het even kan dan graag ook dit jaar weer zo'n vakantie.

Iets minder slecht nieuws

2007-03-27T09:37:00.000+02:00

Even vanaf mijn werk een korte update, gisteren zijn de uitslagen van de onderzoeken besproken.
Het klinkt zo vreemd om te zeggen dat de uitslag goed was, er zijn geen uitzaaiingen gevonden in de botten, het hoofd en de lever. Blijft natuurlijk wel dat het eerdere slechte nieuws nog steeds geldt, het zit in de longen en het is niet te opereren, het is misschien te vertragen of uit te stellen maar dat gebeurd na half april.

Na het telefoontje viel er een zware last van me af, ik voelde me opgelucht en bovenal blij (en erna enorm verward om de op en neer springende gevoelens).

Het is bijzonder hoe iets minder slecht nieuws je blij kan maken als je de keer ervoor slecht nieuws heb gekregen. Bijzonder ... maar voorlopig is ze er nog even en hebben we iets meer tijd dan dat ik aanvankelijk dacht.

Just a short update (I am supposed to work right now), yesterday the results of the scans have been discussed. It sounds strange to tell but the result were quite good, no bad cells have been found in her skelet, the head and the liver. Remains of course, that the earlier bad news still applies, it's in her lungs and it cannot be operated, with chemo they can perhaps postpone or slow down the cells (will happen after mid- April). After the call I felt relieved and glad (and afterwards enormously confused cause of my jumping feelings). It is strange how something "less bad news" can make you glad. Looks like we got a little more time than we initially thought.

Dutch Dares #9

2007-03-20T13:38:00.000+01:00

Rood, wit, blauw .... alle kleuren passen bij jou. De dare was om een layout te maken in de kleuren van de vlag. Had de carnavalsfoto's van vorig jaar nog liggen en die waren perfect. Hoe hollands wil je het hebben. Rood, wit, blauw en een heerlijk boerinnetje.De onrustige tijd is er nog steeds, vandaag meegeweest voor de echo's van de ingewanden. Maandag volgt de uitslag van alle scans en deze echo's. Het is afwachten. Mijn moeder is positief dus dat geeft ons even adempauze.

Morgen mee met mijn vader voor controle van de haarvatenonsteking, ik verwacht hier gelukkig geen bijzondere dingen. Na het ziekenhuisbezoek gaat hij met mij en Lisanne mee voor een rondje bollenstreek, even lekker eruit en gewoon even een bakkie doen of wat eten. Gewoon weer even het gevoel geven dat hij leeft en nog zeker vrijheid mag hebben.

Ik heb vandaag en de rest van de week vrij genomen, gewoon even geen werk en geen geneuzel over zaken die, op dit moment, in mijn ogen niet belangrijk zijn.

Zware kost

2007-03-16T21:20:00.000+01:00

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen met deze post, zou ook niet weten hoe ik moet eindigen met deze post.

Het is zwaar, het is zwart. Het voelt als een emotionele achtbaan, het voelt als een verschrikkelijk fout geregiseerde film, het voelt alsof het allemaal niet waar kan zijn en ook niet waar is.

Ik ben op, heb het helemaal gehad. Was zo goed begonnen aan het jaar van mezelf, plannen in mijn hoofd, geplande gesprekken op mijn werk en toen maandag .... de ziekenhuiscontrole van mijn moeder, ik zat op mijn werk, had diverse keren mijn moeder geprobeerd te bellen, ze was in gesprek, ik werd gebeld door Harald, het is mis, het is fout, het is niet eerlijk, het was al genoeg en nu is het teveel.

Het is terug, mijn moeder heeft voor de 3de keer in de afgelopen 7 jaar de ziekte terug. Niet langer in haar borsten want die heeft ze niet meer, het is verder gegaan, nu in haar longen en wie weet waar nog meer. Het is niet te opereren, hooguit te vertragen door chemo. Deze week en volgende week staan in het teken van de ziekenhuisbezoeken en onderzoeken, bekijken of er meer is .....

Ik heb gehuild, gehuild om wat er allemaal gebeurd, gehuild omdat het dingen zijn waar niemand iets aan kan veranderen, heel hard gehuild en van binnen huil ik nog steeds.

Patrick Kluijvert

2007-03-11T22:33:00.000+01:00

Patrick Kluijvert??!!! Ja, ja inderdaad. Vanmiddag hadden we weer eens een wedstrijdje met de handbal, een thuiswedstrijd. De hal ligt achterop het terrein van de voetbalvereniging en daar was het vandaag giga-druk. De reden, ik weet het niet, denk iets van de opening van het seizoen ofzo. Na de wedstrijd en het nodige koffie-gedrink in de kantine gingen ik en "mijn" meiden (2 wilde bij Lisanne spelen) naar huis, we lopen zo richting de uitgang en lopen langs een bankje. Ik kijk op en denk na .... "gos, is dat Patrick Kluijvert niet die op dat bankje zit", 1 van de meiden dacht ook van wel. Ik kijk nog een keer, tjee grappig het is hem inderdaad. Ik zeg nog voor de gein tegen Lisanne: "weet jij wie Patrick Kluijvert is?" Natuurlijk niet... meisjes houden niet van voetbal toen ik het vertelde. Laa nou de zus van 1 van de meiden op voetbal zitten dus vroeg ik of het niet leuk was om een handtekening te vragen, en dat deden ze en ook degene die dus echt niet wist wie in de wereld Patrick Kluijvert was:

Het is wel grappig, ik heb helemaal geen hoog whoe of ahhhh gehalte maar toch heeft het wel iets om zo iemand lekker relax op een bankje te zien zitten (zijn zoontje moest spelen). Hij was aardig en leuk tegen de meiden, gewoon even een klein speciaal momentje vandaag (en natuurlijk had ik een tas vol zooi maar geen fototoestel).

Elsie #22 - Beyond Appearances #14

2007-03-10T23:56:00.000+01:00

Zo daar zijn we weer :-).
Ik heb me vanavond opnieuw "gestort" op mijn challenge-lijstjes. Resultaat 2 opdrachten klaar, yes sir!

Elsie #22 - Inspirational journalling
Choose one word that summarizes your layout and repeat it serveral times in your journaling. You'll see that it can make a powerful impact!

Duidelijk toch?

Beyond Appearances #14 - There's no denying....
Het eerste tastbare begin van mijn voornemen. Vertelde er gisteren al iets over, dit boek is hetgeen waarover ik het had. Een layout over mezelf zonder een foto van mezelf erop.

Ik heb plannen, het is niets schokkends, alleen het is nodig en voor mij erg belangrijk. Ze zijn nog vaag maar ik moet meer (of minder) zijn dan de moeder, de echtgenote, de werkneemster, de dochter, de zus, enz van ....

Ik ben er zelf, ik ben van mezelf.

De titel is dubbel, de I van Things staat voor de I van mezelf, de things staat voor de dingen die ik wil veranderen voor mezelf. Goed een hoop bladiebla maar het gaat wel goed komen.

En dan nog even een vervolgje op gisteren, de chips was lekker ... de zak te klein.

Ben nog steeds vol onbegrip over mijn moeder. Vanmiddag ben ik, tegen mijn principes in - zou nl. 1 x per week gaan, bij mijn vader geweest. Hij had, voor de ziekte een goede dag, voor hemzelf een slechte dag. Soms is zijn besef behoorlijk terug en dan is het hard, keihard om hem te zien huilen om wat hij weet, om wat hij voelt en om wat hij heeft.

Het wordt tijd dat we hem gewoon mee kunnen nemen verder dan alleen de tuin en het restaurant waar lotgenoten en familie zitten, gewoon mee om door de bollenstreek te rijden en bloemenvelden te gaan bekijken, gewoon mee naar de zee om even de horizon te zien, gewoon mee om ergens een broodje kroket te gaan eten, gewoon even weg uit waar hij zich vandaag zo opgesloten voelde, gewoon even met je vader op stap ...

Zin

2007-03-09T22:34:00.000+01:00

Ik had er zo'n zin in, zit te broeien op iets voor mezelf om mijn leven weer een beetje mijn kant op te krijgen en nu heb ik even helemaal geen zin meer.... nergens in.

Van de week het boek "een jaar voor jezelf" binnengekregen en in 3 avonden uitgelezen, plannen zijn gestart, komen van vaag naar iets minder vaag en ik wil er voor gaan.
Kijk er naar uit.

En dan ... neem je je moeder mee om even naar je vader te gaan. Wat een rotbezoek, wat een rotgevoel. Ik vraag me vaak af hoe het komt dat we zo verschillend zijn en eigenlijk ben ik blij dat we zo verschillend zijn.

Ze heeft het moeilijk, ik weet het. Maar ze is zo ontiegelijk onredelijk tegen de medewerkers van het verpleeghuis terwijl de dingen die haar niet zinnen te herleiden zijn op haar eigen stronteigenwijzigheid (nee Ma, je moet geen geld aan hem geven, nee Ma, je moet je mooiste schaal daar niet neer zetten, nee Ma, nee Ma en nog eens nee Ma).

En dan zegt ze in de auto: "Ik ga met de dokter praten want hij moet daar weg, hij wordt er verwaarloosd". Tjee man, hij ziet er goed uit, zit er drie weken en heeft het niet meer over naar huis gaan, heeft zijn humor weer een beetje terug en bovenal vind ik dat hij een gelukkige indruk maakt.

Mijn moeder kan ik niet leren kennen, die zit gecompliceerd in elkaar. Dat ze onmogelijk was vergeet ik af en toe!

En nu .... ik ga niet scrappen, ik ga beneden op de bank zitten hangen voor de tv ... met een zak chips en morgen .... ga ik weer verder met de plannen van een jaar voor mezelf.

I knew it!

2007-03-04T21:29:00.000+01:00

Ergens in dat kleine wezentje, dat in haar gedrag, eigenschappen en uitingen wel ergelijk veel van haar vader heeft, zit een klein Mariannetje:

Het lijstje komt van mij, ze bleef maar op de bank hangen vanochtend en ik was net bezig met een lijstje voor mezelf. Het lijstje had ze binnen een uur af en ik heb geen een onvertogen woord hoeven zeggen. Dat gaan we dus vaker doen!

Het bankhangen bleek, helaas, naderhand een reden te hebben, voor de handbal was ze niet helemaal lekker, tijdens de handbal voelde ze warm aan maar kwam haar trui halen omdat ze het koud had. Na de handbal zag ze eruit als een vaatdoek, ze wilde niet nog even wat drinken maar direct naar huis.

Voordat ze zich in haar pyama hees heb ik even getemperd; 39 graden maar liefst. Het klopte niet en ik voelde me even in twijfel, voor de zekerheid even urine opgevangen en de dokterspost gebeld. Ze heeft een blaasontsteking en heeft weer anti-biotica. Verdomme, als het maar goed gaat aflopen en niet weer haar nieren zijn.

Waar ik zo van baal is dat het zo onvoorspelbaar is bij Lisanne, woensdag en donderdag bleef ze naar de wc rennen, verder nergens last van de levendigheid zelve. Vrijdag even de urine laten controleren bij de huisarts, niets te vinden. Vrijdag verliep het plassen ook weer normaal, net als gisteren en eergisteren. Ik hoop maar vlug dat het 3 mei is, dan krijgt ze een contrastfoto van haar nieren (de uitslag volgt op haar verjaardag 21 mei).
Ik hoop dat dan eindelijk mijn twijfels tot het verleden mogen gaan horen.

Elsie #24 - Beyond Appearances #13

2007-03-03T22:49:00.000+01:00

Vanavond maar weer even prettig verder gegaan met de challenges die nog op mijn lijstje staan. Ik wil ze volhouden, het is af en toe wel makkelijk om ze gewoon lekker over te slaan en door te gaan met de nieuwste maar dan vind ik dat ik het dan niet goed heb gedaan.
Kortom, boven mijn buro, recht voor mijn neus hangen lijstjes met daarop de nog niet gemaakte challenges. 'T is eigenlijk zot, ik heb nog bergen foto's liggen, de vakantie, veel foto's van vorig jaar, leuke uitstapjes en iedere keer trap ik er weer in.
Er wordt een challenge geroepen, denk mwah over de foto's die er liggen en hoepla we gaan maar weer met de digi op stap. Zo schiet het dus niet op hé of ik moet een keer gigantisch mijn been breken ofzo zodat ik niets anders kan en mag dan zitten. Hé nee, toch maar niet, ooit komen de andere foto's wel, ooit ........

Elsie's challenge #24 - gebruik wit cardstock

Het is er van gekomen, de foto die Lisanne van mij en mijn vader heeft gemaakt is gescrapt. Het kostte me niet eens zoveel moeite.
De foto heb ik direct op het cardstock geprint, hij was een beetje scherp/ onscherp. Ik stond er goed op, mijn vader wazig (hoe toepasselijk en cynisch). Het zo alleen zijn Heidi Swapp ghost letters, ook weer heel toepasselijk een beetje onzichtbaar. Kortom weer duizend dingen gedacht en proberen te verwerken zodat een simpel uitziende layout meer tijd heeft gekost dan het laat zien.

Het gedichtje linksonderin heb ik een poosje geleden al gemaakt, toen kostte het me wel degelijk moeite:
Het gaat zo snel, het gaat zo hard
Het lukt niet, 't is zo verward

Wat ooit eens was, is nu niet meer
Het doet pijn, het doet zo'n zeer
Waar ben je nu, waar ga je heen
Ik met jou samen en jij .... zo alleen.

Beyond Appearances #13 - I bet you didn't know
Tijdens het maken van de vorige layout bedacht ik deze, had al eerder een kreet opgeschreven maar dan met de titel van challenge 14 (There's no denying ... I'm not perfect ... ach daar komt wel weer een andere kreet voor in de plaats). Vond deze beter passen want het is ook een beetje leermoment voor mezelf. De You in de titel kan Lisanne zijn maar eigenlijk net zo goed ik. Ik weet wel dat ik niet perfect ben (maatje 42, alleen communiceren als er een oplossing is en niet als er een probleem is, roken zijn maar een paar van die dingen) maar toch streef ik naar een eigen soort van perfectie. Kan er enorm van balen als ik mijn eigen voorgenomen doelen niet haal.
Het is de eerste keer dat ik echt met een met-tekst-bedrukt-papiertje werk, ik heb de dingen die ik niet van toepassing vond weggeplakt met andere stukjes. 1 stuk tekst heb ik per ongeluk laten staan (is niet echt van toepassing), de andere met heel veel opzet;

maybe, I coulda been smarter, I shoulda been nicer, I woulda been richter, if ... I woulda, coulda, shoulda been somebody else! but .... it was just me, learnin' to be me, with only me to work with. so ... don't woulda, coulda, shoulda me, cause Im a lot better than I was and not nearly as good as I'm gonna be.

Eronder een sticker met de tekst Never, never, never give up.
Kortom een beetje zware kost maar dat is niet de bedoeling geweest, vond hem gewoon leuk om te doen. En nou weer genoeg ge-bladieblaad, tijd voor het mandje we hebben namelijk morgen een druk weekend af te ronden en ik moet nog even het boek "Toen moeder kind werd" uitlezen (een dagboek van een dochter van een dementerende moeder) - dit staat namelijk ook nog op mijn lijstje :-)

Dutch Dares #8

2007-03-02T18:26:00.000+01:00

Nou, hier is dan weer de volgende challenge; maak iets kleins in 1 kleur.
Tuurlijk had ik de ene kleur over het hoofd gezien en had ik in eerste instantie deze gemaakt:

Niet helemaal goed dus, ben maar weer opnieuw begonnen, ook maar goed ook want 2 ieniemienie scrapvelletjes pastte helemaal niet in de sleutelhanger, hij floepte steeds weer open.

Dit is hem uiteindelijk geworden:
Het hele project is 2 x 4 cm en ik heb geprobeerd om het zoveel mogelijk te laten lijken op een grotere versie. Het viel niet mee, weet ook nog niet of ik er tevreden over ben, het voelt te simpel.

Verder een raar weekje achter de rug, ben zondag van de trap afgestuiterd. Jee zeg wat kan een stuitje zeer doen. Ik ben maandag en dinsdag maar thuis gebleven omdat ik met heel veel moeite overeind kon komen. Sinds gisteren lukt het bukken en opstaan weer een beetje.

Ook nog wat zitten peinzen over mijn vader, gisteren nog even op visite geweest en zijn houding vertelde dat hij het helemaal niet naar zijn zin heeft en zich giga ergert aan de andere bewoners. Niet dus! Ik heb even bijgepraat met een verpleegster, hij is de hele dag bezig, heeft volop praatjes tegen de anderen en is de hele dag de verpleegsters aan het helpen. En dat doet me goed, ik wist het wel alleen wil ook ik niet altijd overtuigd zijn van mezelf.

Dutch Dares #6

2007-02-25T00:17:00.000+01:00

Waar denk je aan bij het horen van de woorden "SAY CHEESE!"

Ik heb de uitdaging maar heel letterlijk genomen, had nog foto's liggen van oud en nieuw waarbij Lisanne voor me poseerde (ik vond haar er zo geweldig uitzien in het jurkje). Na een aantal foto's wilde ze niet meer meewerken en ging gek doen, het rugaanzicht dus. Toen ik een grapje maakte moest ze enorm lachten, hoepla ... foto 2 dus. Het gezichtje vind ik prachtig, gewoon puur en gewoon zoals ik haar graag zie. Ik hou van haar vrolijke gezicht, van haar vrolijke karakter, van haar vrolijke lach, ik hou gewoon van mijn grietje.

Dutch Dares #7

2007-02-24T00:06:00.000+01:00

Vanavond zowel een Elsie challenge als Dutch Dares challenges kunnen maken. De ene compleet rustig, de ander wat voller.

Dutch Dares #7

Een geweldige opdracht waar ik geen weg mee wist; maak een layout van jouw HUNK. Nou daar zit je dan met je goeie gedrag, ik ken maar 1 hunk en die wil niet op de foto ... laat staan dat die overal en nergens door iedereen wordt bekeken op een layoutje op het internet .

Tja, en hoe dan verder; ik zie nooit hunks, ik heb ook geen reden om die te zoeken of te willen zien en als ik er op 1 gewezen wordt dan vind ik er weinig hunks aan.
Er zijn wel mannen die ik op 1 of andere manier bijzonder vind, niet op zijn hunks-achtig maar gewoon intrigerend. Zo bijvoorbeeld Bono, Kevin Costner of een hele andere Orlando Bloom, maar ja ... die zijn niet echt Nederlands te noemen.

Vanavond zette ik mijn pc'tje aan, muziekje op via de iTunes en hoepla ... hunk gevonden, nou ja ... iets wat er in de buurt komt. Ik ben gek op de muziek van Van Dik Hout, vind het gewoonweg heerlijke muziek. De zanger heeft ook dat "iets-bijzonders", de boynextdoor die er (vind ik) niet onaantrekkelijk uitziet, nog een beetje goed kan lullen, een gewoon leven heeft en gewoon een stukje meer heeft. Deze layout gaat mijn eigen boek in, geloof niet dat ik hem aan Harald laat zien .... is gewoon simpel van mij....

Elsie Challenge 26: design a clear flower embellishment.

Deze layout is gemaakt van de vorige kit van scrapclub, een geweldige soort van valentijnskit. De foto had ik net opgehaald en de liefde straalt er vanaf. Boem, combinatie dus. Lisanne is een echt poezenkind, net zoals ik ooit een poezenkind was en nu een poezenmens ben. We kunnen niet zomaar langslopen, er moet even geknuffeld, geaaid en gepraat worden. Joris is ook nog eens gek op poezenkinderen en poezenmensen dus het klopt gewoon.

De tekst op de bloem:

- Lief klein poezenkind, ik weet dat jij mij aardig vindt. Weet dat ik jou ook wel mag, vanaf het moment dat ik je zag. Lief klein poezenkind, ik blijf je trouw omdat ik van je hou.

Rust in de tent?

2007-02-23T17:06:00.000+01:00

De storm is wat gaan liggen, het gewone leven wacht er weer op om opgepakt te worden.
Gisteren met mijn moeder, broers, zussen, zwager en schoonzus om de (salon)tafel gezeten om de hele situatie eens door te spreken, hoe gaan we verder, wat overleggen we met elkaar en afspraken die wellicht gemaakt kunnen worden.

Het voelt goed, het voelt rustiger, hoewel ik vandaag wel koppijn heb gehad van alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Het is zwaar, het blijft zwaar maar stuk voor stuk moeten we ons realiseren dat wij zelf ook een leven hebben. Daarnaast is het nog harder om te moeten toegeven, mijn vader moet ook een nieuw leven opbouwen. Wel met ons en wij met hem maar niet meer zo intens als de afgelopen weken.
Hij zal zijn draai moeten gaan vinden en moet de dingen kunnen doen die daar geboden worden en die goed voor hem zullen zijn. Het is nog harder maar hij komt niet meer thuis, dat kan gewoonweg niet meer.
Kortom, we gaan een stapje terug en hopelijk hij een stapje vooruit.

Ik heb vanmiddag de slaapverdieping maar eens onder handen genomen, de afgelopen weken was het niet veel meer dan de bedden verschonen en een lapje over iets heen halen zodat het er voor het zich nog een beetje uitzag. De boel is weer fris en schoon. Zou er bijna aan gaan denken om het mandje op te gaan zoeken maar .... ga vanavond maar eens goed mijn nieuwe spulletjes van scrap-club bekijken, heb 2 onaangebroken kits staan en die schreeuwen mijn kast bijna uit. Ik ga er vanavond maar eens goed voor zitten en Lisanne mag voor de afwisseling gewoon eens even heel erg vroeg naar bed.

Dutch Dares #5

2007-02-19T21:21:00.000+01:00

Ik loop behoorlijk achter, even te weinig tijd om veel te scrappen. Dit weekend heb ik de vijfde opdracht voor Dutch Dares kunnen maken.

Dit is hem geworden:

Het is niet echt een tijdschrift die gelift is, meer een magazine.

Het idee om de Ikea plekjes in mijn huis te scrappen bestond al langer, ik had er alleen nog niet echt een vorm voor, deze uitdaging was ideaal om er eindelijk wat mee te gaan doen.De uitdaging was leuk voor een keer, zelf heb ik het gevoel dat het niet af is, er zit te weinig creativiteit van mezelf in.

Het origineel plaats ik even hieronder zodat de vergelijking gemaakt kan worden:

Eindelijk zover

2007-02-17T22:03:00.000+01:00

Het is carnaval! En daar heeft Lisanne lang op gewacht. Carnaval is iets bijzonders hier, je moet weten .... we wonen ver boven de rivieren en toch is carnaval het belangrijkste feest hier in het dorp.

Mensen uit de nabije omgeving weten het, mensen die van iets verder komen snappen er geen hout van. Ik heb werkelijk geen idee hoe carnaval in het zuiden is maar ergens moet het gevierde hier er een beetje bij in de buurt komen.
De voorfeesten zijn al weken geleden begonnen, nu het echt carnaval is staat het hele dorp dagen op zijn kop. Sinds ik Lisanne heb is carnaval voor mij beperkt tot de optocht en de kinderfeesten, echt erg vind ik het niet, ik drink niet en met een nuchter hoofd had ik altijd wat moeite om er in te komen, de laatste dag was ik meestal pas op dreef, ik ben niet echt iemand die een feestbeest-kant in zich heeft. De rest van Noordwijkerhout klaarblijkelijk wel (ik ben ook in werkelijkheid Noordwijker en dat is toch anders), de komende dagen zullen we niet vreemd staan te kijken van uitgedoste mensen die de boel aan elkaar lallen en lekker aan het feesten zijn.

De optocht was gezellig, het nakletsen en gezellig eten met mijn vrienden en kinderen was even gewoon heerlijk. Hieronder wat foto's van de optocht en ..... beest was er ook maar daar wilde mijn eigen Belle echt niet mee op de foto.

Dierbare foto

2007-02-16T22:24:00.000+01:00

De afgelopen dagen is een hoop gebeurd, maandag is het CIZ (Centrum indicatiestelling zorg) langsgeweest in het ziekenhuis, dinsdag was de indicatie voor opname in een verzorgingshuis rond. Eindelijk licht aan het einde van de tunnel, eindelijk zou er een einde komen aan het ziekenhuisverblijf. En vandaag was het zover, we mochten hem meenemen uit het ziekenhuis, meenemen naar het verpleegtehuis waar hij al bijna een jaar 2 x per week heen ging. In het verpleegtehuis hebben ze alles gedaan wat ze konden om hem daar geplaatst te kunnen krijgen en ik ben ze er dankbaar voor.

Het is verdomd moeilijk om te accepteren dat hij er heen moet maar het zou nog moeilijker geweest zijn als het onbekend terrein zou zijn. Hier kennen ze hem al, natuurlijk niet de afdeling waar hij nu bewoner is maar toch is het voor hem bekend. Het was zwaar maar het is goed gegaan. Wat enorm moeilijk is dat het zo moeilijk in te schatten is of hij het begrijpt, hij heeft heldere momenten en zou dan kunnen beseffen hoe het er voor staat en dat het iets is dat hij niet voor zichzelf had kunnen bedenken. Ik weet het niet, ik krijg er geen grip op.

Dementie is moeilijk, moeilijk voor de dementerende en moeilijk voor de omstanders. Het is een ziekte waarvan je niet zal weten hoe het verder verloopt, hoe snel het zal gaan en welke gevolgen het heeft voor mijn vader. Mijn vader heeft vasculaire dementie, dementie die optreedt doordat de bloedsomloop in de hersenen problemen geeft en waardoor hersenweefsel afsterft. Het is een bijzondere ziekte omdat je het ene moment een vader aantreft die door en door verdrietig is en opeens kan omslaan als een blad aan de boom. Het is springen van het ene gevoel in het andere.

Het is nu weer even voorzichtig aan doen, hopen dat hij zijn draai kan vinden, hopen dat hij zich weer nuttig kan gaan voelen en hopen dat hij een beetje opknapt van de structuur die hij zal gaan krijgen.

Ik heb niet eerder mijn fototoestel meegenomen. Vanavond vond ik dat het moest, gewoon om een foto te hebben van dit moment. Voor sommige zal het vreemd overkomen om op dit moment foto's te gaan maken maar voor mij heeft het veel waarde. Dit is een stuk van mijn leven waar ik over moet scrappen, nu nog niet, het is te vers, het is nog niet rond in mijn hoofd maar het komt wel. Ik heb foto's gemaakt van hem alleen, samen met Lisanne en samen met mijn moeder. Deze foto heeft Lisanne genomen, hij is niet perfect maar hij is me nu al dierbaar en ik ben er blij mee.

Als alle goede dingen uit 3 bestaan...

2007-02-12T22:01:00.000+01:00

Eerst maar even de foto's die ik beloofd had, onderin verder met de titel:

Belle - prinses van 7 Belle en het beest

Er was eens een heel mooi meisje dat met, haar geverfde haar, als Belle naar het bal ging en .... ze stal de show !

Als alle goede dingen uit 3 bestaan houdt dat dan in dat alle slechte dingen ook uit 3 zullen bestaan? Ik had graag allemaal goed en vrolijk nieuws gehad, de waarheid is anders.
Vanavond opnieuw een schok gehad, mijn moeder is vanochtend naar het ziekenhuis geweest voor controle. Er is onrustig lidtekenweefsel gevonden en zelf heeft ze sinds een tijdje weer steken op borsthoogte. Er zijn foto's gemaakt, er is bloed afgenomen en nu is het afwachten.

Het zou zo hard zijn, veel harder dan ik had kunnen bedenken, zou de kanker terug zijn?

Bijna carnaval

2007-02-10T00:10:00.000+01:00

Ik probeer even wat luchtiger beginnen ondanks dat mijn kop nog vol zit met van alles en nog wat. Van de week heb ik even wat afstand genomen, even het bezoek aan de anderen overgelaten om er niet helemaal in mee gesleept te worden. Zo had ik nog een projectje liggen met een dead-line, de Belle jurk voor Lisanne. Het carnaval nadert ... officieel is het volgende week pas maar in het bijzondere dorp waar ik woon maken ze er altijd een feest meer bij. Komende zondag is er voor de wijk de kindercarnavalsmiddag. Het was dus even herberekenen in het drukke chaotische schema dus de avondjes "vrij" kwamen goed van pas.

De jurk is af, de jurk is fantastisch, de jurk is op dit moment het meest gedragen kledingstuk, de jurk (en de reactie erop) maakt mij blij.

En hoort nog een onderjurk bij zodat die mooi rond valt. Morgenavond ga ik Lisanne's haar donkerder maken en als ze zondag op en top Belle is zal ik wat mooiere plaatjes schieten.

Nog meer veranderingen deze week, ofwel eigenlijk gewoon vandaag. Vertelde ik pasgeleden nog dat wij het rondbreidde met 1 auto, sinds vandaag niet meer. We hebben een tweede auto en ook dat maakt me blij. Vanmiddag heb ik hem samen met Lisanne opgehaald, geweldig is ie, vergeleken met de Kia die we hebben, is dit een koets, hij rijdt fantastisch, zie er geweldig uit en ik wil er gewoon lekker rondjes in rijden. Normaal gesproken interesseert het me helemaal niets, de kleur van de auto vind ik belangrijker dan het merk of hoe die rijdt, een andere auto is leuk maar meer functioneel. Deze keer niet, ik wil er gewoon in zitten, gewoon heerlijk van genieten.... Harald moest eens weten :-) Harald weet het niet, Harald baalt, hij is vanmiddag om 2 uur vertrokken naar Frankrijk zonder de nieuwe toet te hebben aanschouwt, zonder de geur te snuiven, zonder ook maar een rondje te rijden, Harald baalt .... en belt .... hoe die rijdt, hoe die is, Harald baalt zo erg dat ie zondag volgens mij wel heel erg zijn best zal doen om snel thuis te zijn, heb samen met mij medelijden met de vakantiegangers die bij hem in de bus mogen zitten (volgens mij wordt er weinig geplast en gerookt tijdens die rit).

Mijn pa ligt er nog, hij ligt te wachten en te wachten, hij wil weg, hij wil naar huis maar weet nog niet dat hij daar voorlopig niet meer naar toe zal gaan. Er is geadviseerd het niet te vertellen en dat is hard. Hard voor iemand die zich alleen voelt en zich steeds vaker gaat afvragen waarom die niet mee mag als je weg gaat. Hij probeert zich te vermaken, tv is te ingewikkeld, knopjes bedienen ook, dus dan maar met de neus in de boeken, boeken van vroeger, volop herkenning en volop de verwachting dat ook wij het herkennen.

Hij is mak geworden, hij geeft toe en dat voelt niet goed, de eigen mening is weg, de eigenwijsheid ook. Hij is mak geworden, volgens mij van de medicijnen, ze weten niet wat de oorzaak is geweest en gaan niet meer verder zoeken, het heeft geen zin. Ik begrijp het wel, ik begrijp het niet.

Hij ligt alleen, wat makkelijker voor ons is, we mogen buiten bezoekuren komen en er gewoon voor hem zijn, gewoon even de zorg geven die hij nodig heeft. Het is wachten, wachten op een plekje in een verzorgingstehuis, hopen dat er maandag of dinsdag betere berichten gaan komen.
Deze man, mijn vader, zal op gaan knappen met de juiste zorg, zal zeker weten nog een functie kunnen hebben in het leven dat hem nog rest, zal zeker weten nog een functie kunnen hebben in het leven van zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, het is wachten op die juiste zorg.

Zijn vlekken zijn vervaagd en met dat nog veel meer ....

Het geeft me troost

2007-02-02T21:28:00.000+01:00

om hier over de zaken die nu spelen te schrijven.
Eindelijk na een giga hectische week even tijd om achter de pc te zitten. De berichtjes die achtergelaten worden doen me goed, het helpt om het te lezen.

Nog steeds ligt mijn vader in het ziekenhuis, de vlekken gaan goed, de onduidelijkheid vanuit het ziekenhuis blijft. Het is gewoonweg verschrikkelijk hoe ze hier mee omgaan, er wordt geen informatie gegeven, er wordt niet even bijgepraat over hoe het gaat als wij er niet zijn, er wordt geen steun gegeven aan een demente man. Ik snap heel goed dat het ziekenhuis er is om ziektes zoveel mogelijk te bestrijden maar ik snap er niets van hun laconieke houding ten opzichte van zijn dementie.

De uitslagen zijn niet bekend, hij wordt onderzocht op ongeveer alles wat er maar op en aan zijn lichaam zit, röntgens van hoofd en longen, echo's van lever, nieren, maag, blaas en darmen. Biopsie van onderbenen en romp. Op kweek zetten van urine en bloed. Na een week nog helemaal niets, niets bekend waar het vandaan komt, niets bekend wat het inwendig aanricht of al aangericht heeft. Ik snap het allemaal wel maar wil het niet snappen.

Gisteren werden we gebeld, hij mocht het ziekenhuis uit. Jee man, dat was even een klap in mijn gezicht. Een man die echt niet meer weet welk deel het van de dag is, die niet meer weet wat hij doet, die niet meer weet waar hij is, nog koorts heeft en midden in een behandeling zit, die stuur je niet naar huis! Daarnaast speelt dat mijn moeder lichamelijk niet meer de beste is en al jarenlang psychisch in de knoop zit, dat gaat niet goed. Het belachelijke is dat er maandag door ons gevraagd is of ze met spoed een noodindicatie konden geven voor opname in een verpleeghuis, ze hadden er G*DVER niets mee gedaan. Uiteindelijk hebben we gisteren een gesprek gehad waarin we de situatie nogmaals hebben uitgelegd en de indicatie is de deur uit, de mallemolen in. Ik hou mijn vingers gekruist dat dit snel zal gaan, als het bed leeg moet dan moet het bed leeg. Tja, en daar sta je met je rug tegen de muur. Als ie naar huis moet dan gaat het niet lukken om hem alsnog geplaatst te krijgen, het bizarre is namelijk dat hij ja moet zeggen, het maakt niet uit in welke toestand (30 jaar terug of in het heden), er moet uit zijn mond een ja te horen zijn. Het is dubbel, je wil je vader niet in een verpleegtehuis (of erger) laten plaatsen maar thuis zou niet goed voor hem zijn. Hoe moeilijk het is, hij moet daar blijven...

Ik kan redelijk met zijn situatie omgaan, de ergste schok heb ik zondag gekregen. Ik kan optimistisch zijn als ik hem zie, ik kan om zijn vreemde verhalen lachen, ik krijg een goed gevoel van bij hem zijn en heb het idee dat hij zich vertrouwd bij mij voelt. Soms weet ik tot hem door te dringen en soms lullen we gewoon met zijn 2-en lekker raar - in een vogelvlucht; de afgelopen dagen is de kamer waar hij in ligt verbouwt, moest hij het plafond nog even vervangen, ging hij die dag maar even niet naar school, had hij mooie glimmende rubberenlaarsjes aan, lag de grond vol met stront en gingen we samen de volgende dag narcissen plukken. Het maakt me niet uit, ik praat gezellig met hem mee zolang hij maar het idee houdt dat hij begrepen wordt en hij zich goed voelt. Ik probeer zoveel mogelijk te knuffelen, we zijn geen knuffelaars maar het doet mij goed en volgens mij doet het hem ook goed.

Het houdt me bezig, soms ben ik somber maar vaak denk ik met een lach terug aan komische situaties; hij is gisteren gaan dwalen en ze vonden hem na een uur terug in een bed aan de andere kant van de gang - toen ze hem terug brachten was hij zo verontwaardigd dat hij nou alweer naar een ander bed moest, hij lag er het langste, een ander ging maar lekker ergens anders liggen, hij bleef daar gewoon liggen.

Het is moeilijk maar we redden het wel, ik hou van hem en hij zei me vanavond dat hij ook van mij houdt... ik ging weg maar wel met een hart van goud.

update

2007-01-31T21:23:00.000+01:00

Hij ligt er nog steeds, hij moet er voorlopig nog blijven en hij wil niet. We gaan zo veel mogelijk langs maar dat weet ie niet meer. De ziekte valt onder de auto immuun ziekte (vasculitis), een behoorlijk zeldzame ziekte en vooral in de mate waarin mijn vader het heeft.

Sinds gisteren wordt hij behandeld met prednison, echt een paardemiddel maar de infectie lijkt af te nemen. Zijn huid op zijn romp en onderbenen is tot gisteren 70% donkerpaars gekleurd geweest, vandaag was het afgenomen naar donkerroze/rood, zijn benen zien er nog steeds verschrikkelijk uit.

Hij lijkt er weinig last en pijn aan te hebben, waar hij wel last van heeft is zijn verwardheid. Zondag trof ik een man aan die 30 jaar terug in de tijd was gegaan, sommige opmerkingen gaf herkenning aan mijn jeugdjaren. Maandag was hij weer helemaal bij de pinken, wist van de storm van vorige week en de schade aan zijn kas. Af en toe kwam er wat vreemds doorheen, het was zo'n verschil met zondag.

Zondagavond en maandag overdag op mijn werk heb ik alleen zitten janken, ik had het gevoel alsof ik mijn vader was kwijtgeraakt.
Vanavond zat hij overal en nergens, het ene moment wist ie waar ie was, het andere moment weer niet.

Hij wil naar huis, hij mag niet, de realiteit zal zijn dat hij voorlopig niet naar huis zal gaan, het volgende station zal een verzorgingstehuis moeten zijn (als hij dat gaat halen).

Hij voelt zich alleen en dat doet pijn. Hij huilt als we weg moeten gaan, hij huilt als hij aan zichzelf denkt.

Ik ga net zo doen als ik hem iedere keer vertel: Nog even volhouden, het moet ....

somber

2007-01-28T16:46:00.000+01:00

Het valt me even niet mee, ik heb het even gehad. Gisteren een hartstikke leuk dag gehad in de Efteling, wel enorm vermoeiend met 2 van die enthousiaste en rondspringetje meiden. Ze hebben het enorm naar hun zin gehad. Ik was bekaf ... we waren rond half 11 thuis en ben direct met Lisanne het mandje in gegaan. Een onrustige nacht volgde, zit enorm in over mijn vader. Ben zo bang dat zijn verwarde toestand blijvend is, als dat gebeurd staat er behoorlijk wat voor de deur. Het is dan onvermijdelijk dat hij niet thuis kan blijven ..... Vanavond eerst nog maar even naar het ziekenhuis, je wordt zo verdrietig van de aanblik van iemand die echt niet meer weet wat er aan het gebeuren is, het is hard, het doet pijn. Mijn vader ....

Mijn voornemen om thuis te gaan werken wil niet echt, ik kan het even niet. Hopen maar dat het van de week een beetje normaler wordt zodat ik het vol kan houden. Het lijntje staat te strak ....

Hussie is jarig vandaag, we hadden al besloten zijn verjaardag niet te vieren omdat hij terug zou komen van een pendel. Nu zit de feeststemming er even helemaal niet in. Hij zal zelf ook niet veel zin hebben in pret en vreugde, de pendel is enorm tegengevallen, veel sneeuw, slecht begaanbare wegen en enorme vertragingen. We gaan hem zo ophalen en zien dan wel verder....

Hoop dat het gauw weer een beetje vrolijker wordt ....

kom niet aan scrappen toe

2007-01-26T20:31:00.000+01:00

Hoe graag ik zou willen, er is even geen tijd voor scrappen.
Het is giga druk op mijn werk, met ingang van 1 februari zijn er grote wijzigingen in zicht en de voorbereiding vergt behoorlijk veel werk. Heb vanochtend dan ook maar thuis zitten werken.

Sinds gisteren ligt mijn vader in het ziekenhuis, ik werd woensdagavond door mijn moeder gebeld, hij had enorme uitslag en ze zag het even niet meer zitten. Ik ben langsgegaan en jezus ... wat zag die man eruit. Op zijn borstkas, op zijn rug, in zijn liezen en op zijn voeten enorme bulten met vuurrode plekken erom heen. Hij was wel overdag naar de dokter geweest en die had iets gegeven tegen overgevoeligheid. Nou, dat sloeg niet echt aan, het zag er echt enorm ernstig uit. Ik heb maar Cardiflor gehaald tegen het jeuken om nog enigzins het gevoel te hebben dat ik iets deed. Toen ik er was was hij redelijk helder tot een uur of negen, hij begon zo verschrikkelijk warrig te praten. Nou moet je weten dat mijn vader vasculaire dementie heeft en we wel iets gewend zijn maar dit sloeg alles, ik had hem nog nooit zo gezien. Hij dacht dat het 's ochtends was en dat hij naar de dagopvang moest, wilde een onderbroek over zijn broek aandoen en even later zijn pyama over zijn kleren aandoen. Dat was wel even schrikken, hij had ook enorm veel slaap. Aangezien hij geen koorts had en de dokter hem overdag had gezien ben ik om een uur of 10 naar huis gegaan omdat ik toch ook de volgende dag moest werken en omdat 1 van mijn broers ook nog even langs kwam.

Gisteren zijn ze opnieuw naar de dokter geweest en die heeft ervoor gezorgd dat die gisterenmiddag nog even bij de dermatoloog langs kon komen. Hij mocht niet weg, vooral de combinatie met verwarring was niet helemaal goed (hij herkende mijn zus niet, dacht dat het de verpleegster was). Op 1 of andere bijzonder manier heeft hij ontstoken haarvaten, er wordt nog onderzocht waar het vandaag komt. De bulten zijn inmiddels weg, de rode vlekken doen me denken aan wijnvlekken, en echt .... er zit meer rood dan huidskleur op zijn lijf. Wat me het meeste zorgen baart is de verwardheid, hij probeert het infuus eruit te trekken, ziet dingen die er niet zijn en is er even niet van op de hoogte hoe hij er nou gekomen is, waar ie is en waarom hij daar moet zijn. Soms is het wel lachwekkend, hij heeft vanmorgen een hersenscan en hartfilmpje ondergaan, mijn moeder vroeg er naar en zijn vraag was, komt dat op tv? een filmpje ... wel in kleur toch? ja zei mijn moeder er zat vast een kleurtje in, verder had hij 6 kinderen, 6 kleinkinderen (zijn er 13) en de oudste daarvan was 88.

Het is weer even hectisch en alles weer bij en door elkaar, maar ach we zien het wel weer te redden met zijn allen en hopen dat het ziek zijn niet in gaat houden dat de hersenen een stapje verder achteruit gaan. Ik wil hem nog niet kwijt....

Morgen een leuk dagje voor de boeg, ik ga met Lisanne, een vriendin en haar dochter naar de Winter Efteling, heb er zin in. Hopen dat het weer een beetje meezit. En nou ga ik nog even voor mijn werk aan de slag.

Creatief

2007-01-21T00:00:00.000+01:00

Zo, heb weer even heerlijk kunnen scrappen gisterenavond en vanavond. De achterstand in challenges is bijna ingehaald. Naast de challenges ook nog even wat kerstfoto's verwerkt, ik had het BG papier nog liggen van de BA challenges en de foto's passen er perfect bij. Het jurkje dat Lisanne aan heeft kwam ik tegen voor maar 2 euro, ik kon het echt niet laten liggen ondanks dat de leeftijd tot 6 jaar was (hij is ook wel een ietsiepietsie kort maar met die mooie bruine benen kan ze dat best wel hebben, alleen niet bukken hoor)

De hoedjes passen layout is een Elsie challenge, scraplift a pagedesign. In het boek Freestyle heb ik gezocht naar een layout met veel foto's, op het eerste gezicht niet echt een bijzondere layout maar toen ik de foto's neerlegde vond ik het toch wel goed overkomen. Heb de layout dus echt helemaal gescraplift, het origineel zet ik er ook maar even bij. De simpele tekst op de layout verdiend nog wat uitleg. Een tijdje geleden zijn we saampies wezen shoppen, normaal neem ik dus echt mijn fototoestel niet mee maar dit keer heb ik hem bij me om foto's van het shoppen te maken. Natuurlijk ben ik daar helemaal vergeten foto's van te maken.... Totdat we bij V&D kwamen, en wat zie je bijna als eerste als je V&D binnenkomt? Juist, hoedjes. We hebben een lol gehad met al die hoedjes en ik maar foto's maken. Opeens kwamen er 2 meiden langs, keken naar ons en konden het niet laten "tjoh, stom zeg!". Nou, echt niet ... iedereen past hoedjes bij V&D en als ze het niet doen zouden ze het best wel willen.

Dream is een layout waarbij ik het papier zelf gemaakt heb, ik heb eindelijk mijn Heidi Swapp mask en mask alfabet gebruikt. Ook dit is weer 1 van de challenges van Elsie. De kleuren heb ik gemaakt met chalks, ik heb er bergen van liggen omdat ik een tijdlang helemaal weg ben geweest van paperpiecings. Met chalk krijg je de mooiste resultaten voor het aanbrengen van details. De foto moest ik gewoon maken met kerst, ik had hem bij een aantal anderen gezien en ik vond het waanzinnig met die lichtjes (net als de weerspiegeling in de kerstbal, die gaat binnenkort wel een keertje komen).

Zover even de layouts, vandaag behoorlijk aan de klus geweest. Dochterlief kreeg een tijdje geleden een Margriet onder haar neus geschoven door zuslief. Vond ze het geen mooie jurk en het goede nieuws was, het Margriet Disney verkleedklerenboek zou binnenkort in de winkel liggen. tja, dat is niet tegen dovemansoren gezegd, Disney .... verkleden ... carnaval op komst. Allemaal dingen die wel in Lisanne haar straatje liggen. Zelfs de datum had ze onthouden (mam ... is het al 15 januari). Vrijdag zijn we dus maar even naar de boekhandel geweest en warempel het boek was er. Nou moet ik even verklappen dat ik naast het brei-talent ook nog beschik over andere talenten. Deze talenten zijn de afgelopen jaren wat op de achtergrond gekomen omdat Lisanne geen truien aanwilde, geen gehaakte vestjes wilde en de laatste zelfgenaaide creaties nou ook niet een geweldig tevreden gevoel bij mij gaven. Ik heb dus vanaf haar derde mezelf er eigenlijk maar een beetje bij neergelegd, tot nu .... We zijn vanmiddag dus maar even de stoffenwinkel ingedoken en met een tasvol naar huis gegaan. Ben benieuwd of het allemaal weer gaat lukken maar heb er goede moed in. En Lisanne mocht ook even proberen, zo heb ik het per slot van rekening ook geleerd.

vervlogen dromen komen uit

2007-01-19T14:55:00.000+01:00

Soms betrap ik mezelf erop; vervlogen dromen overbrengen op je kind. Laatst nog, een paar weken geleden, we waren even aan het winkelen en Lisanne stond zich te vergapen aan allerlei speelgoed, opeens zag ik een mooie grote doos met een mooie babyborn erin. Veel mooier en nieuwer dan de babyborn die ze nu alweer 5 jaar heeft.
De pop die ik nooit gehad had, die ik altijd had willen hebben maar waar mijn ouders geen centjes voor hadden. Lisanne zag me staan, keek van mij naar de pop, van de pop naar mij en ik zag twinkeltjes in haar ogen. Ik heb gek gedaan, heb haar de pop in haar handen gegeven, heb haar verteld dat ze het liefste meisje van de hele wereld is en dat het liefste meisje van de hele wereld de mooiste pop zou krijgen. Gewoon zomaar, gewoon omdat ze lief is, gewoon omdat ik het nooit kon krijgen.

En nu ben ik bezig, helemaal in mijn sas ...... gewoon omdat ik breien leuk vindt, gewoon omdat ik het leuk vindt dat Lisanne super enthousiast is als er weer iets af is, gewoon omdat ik op de doordeweekse avonden iets nuttigs kan doen, gewoon omdat ik het eigenlijk ook een beetje voor mezelf doe .... niet doorvertellen hoor :)

Beyond Appearances #11

2007-01-14T01:11:00.000+01:00

Hij is een beetje druk, geef het helemaal toe maar die ster moest. Het zat in mijn hoofd en het moest eruit. De challenge van BA ging over tradities, gos ik ben niet echt van de tradities maar daar ging ik me toch niet door tegen laten houden. Gek eigenlijk, de laatste tijd met challenges merk ik dat de meeste me in eerste instantie niet liggen. Aangezien ik mezelf heb voorgenomen om eraan mee te doen ga ik dus op zoek, op zoek naar de link tussen mezelf en de challenges. En meestal, binnen een paar dagen, vind ik hem.

Zoals ik al zei, ik heb niet veel met tradities maar voor de recepten die op Francien's blog stonden maak ik een uitzondering. Die lekkernijen zijn onweerstaanbaar maar wel zodanig van samenstelling dat je ze zeker niet het hele jaar rond moet maken. Kortom, de Peppermint Bark is/wordt de nieuwe kersttraditie, net zoals de hemelse brokken gewoon een sinterklaastraditie zijn.

Bovenaan de titel staat de woordenboek-verklaring van het woord traditie, gewoon even voor mij als check dat de layout wel op de opdracht slaag.

Rechts heb ik op sheet wat journalling gezet, een soort uitleg van ikke en tradities:

Ik ben niet echt into de tradities.

Zelfs met kerst niet, denk omdat mijn moeder en ik sterk verschillen in gradatie van geloven (ik -0, mijn moeder 10+)

Ik voel dat het na dit jaar anders zal gaan worden.

Het recept voor peppermint bark gaat voor die verandering zorgen

Het maken ervan is gewoon leuk, het eten ervan voelt als een kus van een engel.

Links onder (wederom op sheet) de ingrediënten en het recept.

handbal-weekend

2007-01-14T00:37:00.000+01:00

Een druk bezet weekend, een gedeelte hebben we al meegemaakt, een gedeelte gaan we nog meemaken. Gisteren was de nieuwjaars party van de handbalclub waar Lisanne 1 van de d-tjes is. Sinds september zit ze op handbal en ze vindt het leuk! En ik vind het leuk!

Sinds september is er eindelijk weer een d-team. Weliswaar is 7 echt minimaal maar het is een start. Al vlug begon de competitie. Zomaar echte wedstrijden spelen, ze vond en vindt dat helemaal geweldig. Zomaar ergens naar verweggiestan om even flink te laten zien wat ze kan.

In eerste instantie vond ik het ook helemaal geweldig, zomaar wat vrije uurtjes in het weekend, helemaal zonder dochterlief (hubbie is in het weekend aan het werk dus echt helemaal vrij). Ik heb me toch wat afgescrapt in die uurtjes.
Tot een maand of 2 geleden, ik was aan de beurt om een uit-wedstrijd mee te rijden. Het leek me erg leuk om Lisanne in volle glorie te zien en dat scrappen zou dan wel weer 's avonds komen.

En ik vond het gaaf! Helemaal geweldig, ik werd er gewoon hartstikke verschrikkelijk enorm fanatiek van, wat een leuke sfeer, wat een enthousiaste meiden en wat hielden ze het verschrikkelijk goed vol (zijn meisjes van 5 tot 9 die 2 x 20 minuten van het ene kant van het veld naar de andere kant van het veld aan het rennen zijn). Ik kon het de week erna niet laten om de thuis-wedstrijd bij te wonen, en de week erna weer. Een paar weken geleden was er even niemand voor het rijden naar een uit-wedstrijd, ik ben meegegaan omdat ze nou eenmaal niet met zijn allen in de auto van de coach passen, vlak voordat de wedstrijd begon wilde ze me wat vragen.... of ik het zag zitten om mede-coach te worden.

Tjee, zeg, ik? .... die ergens onder aan mijn lijst van mijn talenten sportiviteit heb staan en dan bedoel ik ook helemaal onderaan, ik struikel al over een gladde vloer .... die ik? Ik heb ja gezegd. Weliswaar is het coachen van de d-tjes niet echt een hoogdravend standje, het is meer een beetje aanmoedigen en proberen de meiden naar het goede doel te leiden maar toch ... ik ben er wel een beetje trots op!

Gisteren was dus de nieuwsjaarsparty, gevraagd was aan elk team om iets te eten te maken (ik heb Quiche en Peppermint Bark gemaakt) en een act te maken voor een playbackshow. Samen met "mijn" meiden hebben we KUS GAAT LOS gekozen (en Harald had woensdag 6 meiden over de vloer om te oefenen :)). Ze hebben gewonnen, natuurlijk hebben ze gewonnen, dat was vooraf bepaald maar ze straalden, ze vonden het helemaal geweldig, allemaal supertrots op hun prestatie.

Na de uitslag begonnen alle meiden te roepen dat ze nog een keer moesten optreden en voordat iedereen het door had kwamen de "groten" achter de "kleintjes" staan om het dansje mee te doen, gewoon lekker spontaan en supergaaf.

Vanavond zijn we saampies naar de spelregelavond geweest, een beetje om bij te brengen hoe het spelletje werkt (en ik heb er een hoop van opgestoken, tja ... ik weet een klein beetje hoe het zit maar moet nog een hoop leren). Morgen een thuis-wedstrijd, ik zal ze aanmoedigen, ik zal ze de juiste kant op sturen, ik zal tranen drogen als het nodig is, ik zal ze het gevoel geven alsof ze de wereld aankunnen , ik zal me verbonden voelen met die 7 meiden, heb er zin in.

Soms

2007-01-12T09:34:00.000+01:00

Soms ben ik het zat, gewoon helemaal zat. Ik had het gisterenochtend en niet zo'n klein beetje.

Ik kwam mijn bed uit, klaar om naar mijn werk te gaan. Normaal gesproken ben ik eerder de hort op dan Harald en Lisanne hun bed uit zijn maar deze week had ik gewoon lekker besloten om gewoon lekker later te beginnen.
De eerste week na de vakantie is altijd puin ruimen en als ik dan vroeg begin ben ik echt niet eerder thuis, dus even de rem op mezelf. Daarnaast hebben we vorig jaar besloten de tweede auto de deur uit te doen en met dat hondeweer is het wel lekker als Harald de auto heeft. Maar de reden terzijde, ik kwam later mijn bed uit en liep op mijn gemakkie naar de badkamer. Terwijl ik rechts keek zag ik links rommel liggen, keek ik links dan zag ik rechts rommel liggen. Uit de badkamer vandaan hetzelfde verhaal, overal lag wat, op de trap naar de zolder een stapel kleren van Lisanne. In 3 dagen had die meid zoveel kleren aan gehad, niet normaal meer en alles lag daar van ... mag in de was. Ze moest haar kamer opruimen en op deze manier was het zo gebeurd. Tjee man alles wat er lag was gewoon nog schoon.

En opeens werd ik het dus zat, overal lag wat, overal gewoon maar spullen die er, naar mijn beleving, niet horen. Ik zag de bui al hangen, mijn vrije vrijdag zou alweer gaan bestaan aan het opruimen van andermans spullen en het ordenen van ons huis. Gedver, dat was dus niet hetgeen op mijn planning stond, ik wilde even de boel doen en dan verder gaan met frutten in mijn kamertje. Ik heb het eruit gegooid, zelfs de katten moesten mijn gemopper aanhoren, Lisanne kreeg een preek en Harald heb ik ook mijn "onvrede" laten horen. Op zulke dagen ben ik het zat dat ik een werkende moeder ben, ben ik het zat dat mijn wederhelft (die dus net als ik parttime werkt zodat er altijd 1 van ons thuis is) zijn taken echt niet serieus neemt, ben ik het zat dat hij liever aan een volgende breek en bouwklus begint (de wc beneden is dit keer aan de beurt) en niet even eerder stopt om de boel een beetje aan kant te maken.
Op zulke dagen baal ik van mannen en kinderen, baal ik van het samenleven met anderen, ik baal gewoon. Aangekomen op mijn werk kon ik het niet nalaten om even te klagen tegenover mijn collega, ook een man dus dat heeft niet zoveel zin maar je moet je ei toch kwijt. Hoe verder de dag vorderde hoe meer ik er in berustte dat ik het morgen gewoon lekker zou laten liggen, gewoon doen wat ik wilde doen en basta (mezelf kennende werkt dat dus niet want ik vind nou eenmaal dat een schone, opgeruimde omgeving nodig is om prettig te leven).
Harald en Lisanne kwamen me aan het eind van de middag weer ophalen, Lisanne moest naar de handbaltraining en tijdens de training zijn we even boodschappen gaan doen. Lisanne weer opgehaald en naar huis gegaan.
Binnengekomen wist ik niet wat ik zag, alles was netjes, de keuken was opgeruimd, de kleren uitgezocht, de spullen waar ik 's ochtend over "viel" lagen er niet meer.

Er was een wonder gebeurd, heb hem mijn complimenten gegeven, ik was totaal perplex, een walhala. En nu zit ik lekker in mijn kamertje en ga ik lekker even creatief voor mezelf bezig zijn!

Dutch Dares #4

2007-01-07T21:47:00.000+01:00

Direct maar verder gegaan met challenge 4, weer een hoofdbreker.

In het kort was de opdracht: Wij dagen je uit om een Nederlands product als inspiratie te nemen voor dit project.

Tja, en wat vind ik dan Hollands genoeg om er een foto van te willen nemen en er dan ook nog eens een layout van te maken die ik in mijn album wil hebben. Had al vol goede moed koetjesrepen gekocht, tot groot plezier van Lisanne (die trouwens wel raar keek toen ik vertelde dat ze ze (nog) niet mocht opeten omdat ik er een foto van wilde maken). Ik was er nog niet helemaal over uit, ik ben niet zo van het delfsblauwe karakter van de wikkeltjes (ja sorry, heb nou eenmaal een meid en dan kom je gauw op roze uit, voor mezelf kies ik liever de donkere kleurtjes).

Aangezien ik toch nog niet kon scrappen (scrapkamer in aanbouw, voor de liefhebbers ... hier de post erover (volgens mij zijn er een aantal lezers die hem gemist hebben omdat ik 2 posts had die dag)) heb ik het even zo gelaten. Wel nog even wat foto's besteld die ik nog wilde scrappen, toen ik die ophaalde en terugkeek was het ei van columbus geboren ....

Hoe Hollands is dit recept, hoe Hollands is de tradatie waar ze mee verbonden zijn, voor mij is dit een Hollandse layout die met liefde een plekkie in mijn album krijgt.

(Voor de goede orde, de flapjes moet je van beneden naar boven bekijken, dus eerst het verhaaltje, dan de ingredienten, dan de chocolade, dan de spekkies enzovoorts en misschien een leuk detail ... in de H van Hemelse staat Hollandse geschreven)

Dutch Dares #3

2007-01-07T21:23:00.000+01:00

Poeh hé deze viel echt niet mee en ik weet zelf ook nog niet helemaal of die nou geslaagd is of niet.

De opdracht was: Treed in de voetsporen van je favoriete Nederlandse schilder!
Maak een layout met een (of meerdere) schilderijen van een Nederlandse schilder als uitgangspunt. Laat je inspireren door de oude meesters of de moderne artiesten en laat ons meegenieten van jouw kunst- werken. Het favoriete kun je een beetje vergeten, ik ben gewoon maar op zoek gegaan en kwam deze tegen.

Tja en toen moest ik aan een foto denken die ik pasgeleden nog heb gebruikt, weliswaar keek Lisanne daar de andere kant op maar daar heeft een computertje geen problemen mee, hoewel .... O'Neill in spiegelbeeld is wel een beetje vreemd.
Dus even ge-photoshopped en hoepla het begon er op te lijken, de foto iets donderker gemaakt (niet donker genoeg naar mijn zin, maar niet alles kan naar mijn zin zijn, toch?).

En toen nog een titel, nou die is eigenlijk net zo vaag als die van het origineel, want zeg nou ... het meisje met de parel?!! Het is meer het meisje met het geel/blauwe hoofddraaiding ... als die zo had geheten had deze het meisje met de roze O'NeillmaardanzonderO'Neillpet geheten.

Beyond Appearances #10

2007-01-07T21:11:00.000+01:00

Hé, hé het duurt even maar ik ben begonnen aan de achterstand in challenges. Hier de eerste in de rij, de challenge van Beyond Appearances. De opdracht was om een layout te maken met als thema wish, natuurlijk begon ik direct aan allerlei materialistische zaken te denken, hoe verder de tijd vorderde hoe meer het op het gevoelsmatige vlak kwam te liggen. Mijn diepste wens is om ooit evenwicht te vinden, evenwicht in de vorm van iedereen te kunnen geven wat die wil. Sinds de geboorte van Lisanne is het combineren van alles en nogwat iets wat mij redelijk veel bezighoudt.

Leuke tag

2007-01-05T22:13:00.001+01:00

Sodejuh, ben ik weer getagged, dit keer door door Francien.
1. Pak een boek dat vlakbij ligt
2. Sla het open op bladzijde 123, ga naar de 4de zin
3. Post de tekst van de volgende 3 zinnen op je blog
4. Vermeld de naam van de auteur en het boek
5. Tag 3 personen

Nou, daar gaan we dan, hoop dat het niet te schokkend zal zijn want ik heb nog geen flauw idee wat voor een soort boek het is, weet wel waar het over gaat maar ken de schrijver helemaal niet. Ik heb de boeken namelijk vanmiddag van zuslief meegekregen omdat ik door mijn eigen literatuur (ben een behoorlijke Virginia Andrews aanbidder en zit met smart te wachten op het uitkomen van het nieuwe boek) heen was.

'Ach, je kunt wel bij de pakken neer gaan zitten, maar daar heb je ook niks aan', antwoordt Carmen het antwoord dat mensen graag willen horen. 'Ik heb eigenlijk nergens last van op het moment'. Ze was vanmiddag pas om halfeen in het land der levenden.

citaat uit het boek: Komt een vrouw bij de dokter van Kluun.

En hierbij geef ik de tag door aan:

Monique omdat die volgens mij erg creatieve boeken bij haar computertje heeft liggen en ze ons altijd wel erg nieuwsgierig maakt met het noemen van de boeken maar er verder niet op in gaat ;0)

Marjolein omdat die in verweggiestan woont en ze daar vast ook interessante boeken hebben waar wij best wel een stukkie over willen horen.

sh*t de derde M is net al getagged, weliswaar een andere dus ga het gewoon lekker doen....

Mandy gewoon dus omdat het de derde M is die ik wist te bedenken en omdat dit wel een leuke en niet al te bedenkelijke tag is dacht ik dat zij het vast niet erg zou vinden om nog een keertje getagged te worden.

Voor de aardigheid zal ik de info van de achterkant erbij tikken, misschien zijn er die nieuwsgierig naar het boek zijn: Komt een vrouw bij de dokter is het openhartige verslag van een man die in de bloei van zijn leven de terminale ziekte van zijn vrouw beleeft. Rauw, ontroerend, en steeds met humor. Een stijl die net als de diagnose als een mokerslag aankomt.

Het resultaat

2007-01-05T21:49:00.000+01:00

Ok, niet helemaal overdag foto's genomen, we (Lisanne en ik) zijn gezellig een dagje naar zusjelief in Nijkerk (sorry Ief, had echt geen tijd over om even langs te gaan) geweest. Na het eten nog even wat nagetafeld en toen vlug naar huis want ik wilde niet het risico lopen een slapende dochter in de auto te gaan krijgen, we moeten per slot van rekening nog wat challenges inhalen en als ze dan na een uurtje wakker wordt dan is ze met geen stok in bed te krijgen.

Uiteindelijk dus net even foto's gemaakt en het resultaat is wel goed te doen.
Dames en dames (neem voor het gemak maar even aan dat er geen heren meelezen), mag ik u hierbij mijn scrappaleis tonen ......

De buro's.... (de ene met de kastjes moet nog even verlengd worden tot achter de kast zodat de kastjes daar kunnen staan, tussen de kast en de schuine muur komen boekenplanken zodat ik nog méér kwijt kan)

Mijn heerlijke, fijne, IKEA kast, deze stond in het vorige huis in de woonkamer en daar wist ik een heel goed plekkie voor toen we in het nieuwe huis een ietsiepietsie ander interieur kregen :-). By the way, we hebben in de woonkamer gewoon een ander tintje IKEA kast staan.

Mijn knusse hoekje, de schommelstoel moest en zou ik hebben toen ik zwanger van Lisanne was. Ik zag het al helemaal voor me, heerlijk 's avonds knus borstvoeding geven en samen met haar schommelen, wist ik toen veel dat madame pijn kreeg van drinken en eten en dat we haar alleen in slaap kregen door rond te rijden in de auto met de maxi-cosi (en dat was niet leuk om 3 uur 's nachts en dan nog een keer om 6 uur).

De mooiste wand van de wereld, mijn doodles en mijn nieuwe tic .... fotolijstjes. Zag het in een boek (ja .... inderdaad van Ikea) staan en wist direct dat dit ook bij mij moest gaan komen. Ik vind het waanzinnig!

En dan nog even een close-up van hetgeen wat ik helemaal waanzinnig vind.

En ...... hoe vinden jullie het?

Hij is af!!!!!

2007-01-04T21:56:00.000+01:00

Oh, ik zit hier als een prinsesje in mijn eigen kasteeltje. Gisteren en vandaag behoorlijk in de weer geweest en eindelijk is ie af. Mijn scrapkamer ..... en ik zit hier te genieten ....
Ga nog even geen foto's maken, dat doen we morgen overdag en dan mogen jullie meegenieten. En weet je wat ik nu ga doen? Ik ga de post publishen, mijn pc'tje de rug toe keren en heerlijk frutten met al mijn frutjes en frutsels.

IK GA SCRAPPEN!

Gaat ie ooit goedkomen?

2006-12-31T13:21:00.000+01:00

Ik weet het niet .... beetje chaotisch:

Had de ijdele hoop vandaag alle kasten naar zolder te kunnen sjouwen, hubbie zou om 2 uur thuis zijn maar die belt net dat het 6 uur wordt .... grrr .... Hij moet nog even wat aan een bus repareren, nou ja zeg ... als je de keuze hebt tussen kasten sjouwen en de plee repareren .... tikkeltje vreemd, ben ik daar mee getrouwd??!!
Ben dus zelf maar de lichtste kasten aan het sjouwen geweest en dat valt niet mee. Maar we noemen onszelf geen mietje dus waar we aan begonnen zijn gaan we even fijn mee door (ik moet en zal dus echt tussen nu en een paar dagen weer gaan scrappen want anders is een vakantie geen vakantie).

Ondertussen heeft dochterlief een ander project dat verschrikkelijk veel spoed heeft en wat dus echt veel meer haast heeft dan mijn hobbykamer, tjee zeg dat is echt geen kind van mij, wat is er nou belangrijker dan MIJN scrapkamer!!!

Goed, het huisje staat even te stollen in de koelkast dus even tijd voor een update en wat sjouwwerk van de middenvloer naar de zolder, we houden vol maar of het goed gaat komen??

Tagged

2006-12-30T23:18:00.000+01:00

Nou Carla, daar gaat ie dan :-)

A - Available or single: married (almost ten years)
B - Best Friend: Tonneke (my best friend for more than 20 years)
C - Cake or Pie: Pie (chocolate !!)
D - Drink of choice: lots of coffee and cola light
E - Essential Item you use everyday: my glasses, my hairbrush, my little spray of water to organize the mess on my head and ofcourse my computer
F - Favorite color: black and since the birth of Lisanne pink :-)
G - Gummy Bears or worms: neither, I like manna (little colored rice candy)
H - Hometown: Noordwijkerhout
I - Indulgence: smoking (if I got the question)
J - January or February: January
K - Kids & Names: Lisanne
L - Life is Incomplete Without: my little girl and my hubbie
M - Marriage Date: April, 17th (my 29th birthday)
N - Number of Siblings: 3 brothers, 2 sisters (I'm the youngest)
O - Oranges or Apples: Oranges with lemon (squeezed)
P - Phobias or Fears: spiders and doing thing without my feed on the ground (except planes)
Q - Fav Quote: Morgen wordt alles beter (Tomorrow everything will be better)
R - Reason to Smile: Lisanne and my 3 cats
S - Season: spring
T - Tag 3 or 4 people: Marcelle (just found out that she lives a couple of miles away, Tanja (met her a couple of times on the WSW weekend and I like the person who she is), Daphne (great scrapper and visiting her blog since Dutch Dares)
U - Unknown Fact about Me: I'm better to communicate with by email/blogging than IRL
V- Vegetable You Don't Like: Bruine Bonen (yeah?? ... ehh brown beans?!)
W - Worst Habit: Keeping my mouth shut will I am angry about situations
X - Xrays: expected in may, from Lisanne's kidneys, still hoping that I was just in time
Y - Your Fave Food: Zuurkoolschotel (yeah ... another one really don't know the translation)
Z - Zodiac Sign: ram (Aries)

I hope that the persons mentioned above accept the tag :)

For everyone who is reading my blog I wish you a wonderful ending of the year and all goods for 2007. May all your dreams (and ofcourse mine too) come through.

(en de volgende wordt weer gewoon heerlijk in het oerhollands, de tag is van oorsprong Engels, vandaar even de omschakeling)

Even bijbeppen

2006-12-28T21:20:00.000+01:00

Zo, de kerst ligt weer achter ons en ik heb me prima vermaakt. Eerste kerstdag gewoon lekker in het teken van ons eigen gezinnetje. Lekker met zijn drietje uitgebreidt ontbijten en kadootjes uitpakken, heerlijk de tijd nemen om je op te doffen en dan nog even een verplicht schoonouder-bezoekje. 's avonds gezellig ge-fondued (uhm ... schrijf je dat zo?) gevolgd door spelletjes doen.
Tweede kerstdag was iets anders, 's ochtends en begin van de middag veel voorbereidingen getroffen voor ons kerstdiner voor het grootste gedeelte van mijn familie. Met zijn 20-en hebben we gezellig met elkaar doorgebracht en lekker gegeten. Het kostte wat moeite om alles tegelijk klaar te hebben maar het is ons gelukt. Wat waren Harald en ik bekaf 's avonds maar wel een goed gevoel over onze prestaties :-).

De volgende dag ben ik toch nog maar even een dagje gaan werken, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om gewoon niet even een paar uur te gaan. Lucas en ik hebben keihard zitten werken om de achterstand in te lopen, maar liefst 20 laptops kwamen binnen en de helft ervan moet de eerste week van januari worden uitgeleverd. We hebben ze klaar gekregen zodat hij de resterende klusjes vandaag en morgen kan doen en dan ook nog op een wat relaxte manier.

Sinds vandaag dus vakantie, en hoe begin je een vakantie .... juist... even een tripje naar Ikea, want de komende week staat de hobbykamer als eerste op mijn lijstje. Heerlijk wat handige opbergmandjes -rekjes en je kent het wel spulletjes, fotolijstjes, een extra burolamp en wat frutsels hier en daar weten te scoren. Ik vind het een walhala, een geweldige winkel waar ik altijd wel iets zie staan, liggen of hangen met een hoog hebbuh-gehalte (niet echt verwonderlijk dat wij een nagenoeg Ikea-showroom huis hebben en dan overdrijf ik dus niet). Morgen gaan we maar eens kijken wat er allemaal in mijn wandmeubel zit, alles er "even" uithalen, de kasten een verdiepinkje hoger hijsen en dan weer alles een plekkie gaan geven. Zou ik dan eindelijk weer tijd en rust vinden om even flink te gaan scrappen? Reken maar van yes!